Portret Europees marathonkampioen Koen Naert: passie en precisie


Getty Images for European Athletics

Kort na het 31-kilometerpunt sloeg Koen Naert toe en versnelde. Een lange solo van ruim 10 kilometer. Met een stoïcijnse blik en een constant beenritme. Geen emoties, geen onrust, maar een diepe focus. In zijn cocon naderde Naert stap voor stap zijn droomdoel: de Europese titel. De neuspleister die inmiddels half los zat, wiebelde half voor zijn oog maar Naert leek er geen last van te hebben. Zo diep zat hij in zijn focus.

familieman
Pas bij 40 kilometer zag je voor het eerst zijn gezicht vertrekken. De opperste concentratie maakte langzaam plaats voor het besef dat hij Europees kampioen ging worden. ‘Ik houd niet van omkijken en lange tijd wist ik niet hoe groot mijn voorsprong was. Bij 40 kilometer kreeg ik te horen dat ik ruim een minuut voorsprong had. Ik kon het bijna niet geloven.’ Daarna liet Naert zijn emoties de vrije loop. Wisselend tussen hoofdschudden, glimlachen en zelfs een oerkreet liep hij zijn droom. In de laatste honderd meter zocht hij zijn vrouw Elise die met de vlag langs de kant stond. En dan volgt er die immense ontlading. Juichend gaat hij over de streep om direct daarna zijn handen voor het gezicht te slaan. Tranen van vreugde volgen. ‘Ik kan het nauwelijks beseffen. Hier heb ik van gedroomd en het is een fantastisch gevoel. Nadat ik de vlag van Elise had gekregen, brak ik. Ik ben een echte familieman en zij doet zoveel voor me, evenals de rest van mijn familie zoals mijn ouders en schoonouders. Ik heb ervoor gekozen om als een monnik te leven. Dat is niet hun keuze, maar zij offeren zichzelf op voor mij en doen alles opdat ik optimaal kan presteren. Ik ben hen heel dankbaar hiervoor en dat besef kwam er even helemaal uit. ’

zenuwen
Het werd een andere wedstrijd dan anders, in alle opzichten. Het tekende zich bij het opstaan al af. ‘Op de ochtend van de wedstrijd was ik zo ontzettend zenuwachtig. Dat heb ik nog nooit gehad. Maar blijkbaar heb ik de zenuwen in power kunnen omzetten.’

De zenuwen speelden hem geen parten tijdens de wedstrijd. Hij kon terugvallen op zijn minutieuze voorbereiding en zijn plan van aanpak. ‘Normaal ben ik iemand die nogal eens graag een handje meehelpt. Maar Elise had vooraf duidelijk tegen me gezegd dat ze me voor het 30-kilometerpunt niet op kop wilde zien. Ik heb dan ook geprobeerd om in het eerste deel zo zuinig mogelijk te lopen en niet onnodig krachten te verspelen. Eigenlijk verwachtte ik dat het open zou breken na 30 kilometer, maar er gebeurde niets. Bij de verversingspost op 32 kilometer zag ik mijn fysiotherapeut Leo Wouters staan. Dat was het moment waarop ik besloot te gaan. Ik heb nooit hardop gezegd dat ik ging voor goud, maar ik was er wel mee bezig. Ik heb getraind om hier solo over de finish te komen. Ik heb hier zo hard voor gewerkt en ook Elise heeft hier zoveel opofferingen voor gedaan. Vroeger droomde ik hier ook wel eens over, maar dit was de eerste keer dat ik het gevoel had dat het misschien wel ging lukken.’


Getty Images for European Athletics

briefje op de bidon
Tot dat moment heeft hij alles volgens plan gedaan. Hij heeft zuinig gelopen, zich gespaard en elke 2,5 kilometer had hij water over zijn hoofd gegoten om te koelen. Naert trekt de stoute schoenen aan, versnelt en slaat een gat. Garantie op de overwinning is er nog niet, hij gaat nog tien lange, onzekere kilometers tegemoet. ‘Ik merkte dat men moeite had om mij te volgen. Ik voelde me nog steeds goed en dat was een goed teken. Maar ik wist ook dat je je in de marathon op 36 kilometer nog fantastisch kunt voelen, en een kilometer verder voel je je shit. Ik probeerde met een zekere reserve te lopen, zodat er nog altijd iets extra’s was.’

Een lange solo volgt en Naert weet ook dat er bij elke verzorgingspost een boodschap zal zijn van zijn vrouw. Aan elke bidon plakt een briefje. In 2015, toen Naert in Berlijn zijn tweede marathon liep, en zich definitief plaatste voor Rio, had haar tekst een beslissende rol gespeeld in de eindfase van de marathon. ‘Mijn vrouw schrijft er altijd een boodschap op zonder dat ik weet wat er op staat. En die heb ik iedere 5 kilometer gelezen. Dat gaf me de kracht om ervoor te gaan. Ik ben iemand die heel voorzichtig is met het opzoeken van grenzen en op kilometer 35 had ik op mijn briefje staan: ‘nu door de muur’. Dat heeft voor mij het verschil gemaakt om op dat moment mee te gaan met de allersnelsten van mijn groep.’ Destijds verbeterde hij zijn persoonlijke record met ruim 3 minuten naar 2.10.31. Lees verder in Losse Veter magazine 25.

Beantwoord

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>