Een nieuw leven(tje)

Dennis Licht: ‘Ik ga stoppen en word vader’

Ik ga stoppen. Ik word papa. Zo! Het hoge woord is eruit en dat lucht op. Ik zet een punt achter mijn sportieve loopbaan. Op minder dan 4 tellen miste ik de Olympische Spelen van 2016, maar toch kijk ik tevreden terug. Het was een prachtig avontuur, met ups en met downs.

Brussel Crosscup foto Losse Veter  licht IMG_4373

Ik kan gerust achterom kijken in de wetenschap dat ik er alles aan heb gedaan om het maximale uit mijn sportcarrière te halen, de Spelen hadden mijn C.V. nog iets verder opgeleukt, maar veel belangrijker voor mijn toekomst, is wat ik met die ervaring ga doen en hoe ik deze unieke ervaringen ga omzetten naar mijn maatschappelijke loopbaan. Twaalf keer Nederlands Kampioen, deelname aan diverse EK’s en een WK Atletiek is zo slecht nog niet. 

Geen zwart gat
Ik heb een goede opleiding en daarnaast altijd parttime in de sport gewerkt, dus voor mij geen zwart gat. Sterker nog, ik heb nu twee fantastische banen in de marketing van sport en marketing via sport. Zo werk ik twee dagen in de week voor Stichting Loopland Gelderland als projectmedewerker marketing & communicatie en sinds kort werk ik als accountmanager bij een bedrijf. 

Ondernemen is ook topsport
Daarnaast werk ik als zelfstandige voor het organiseren van (bedrijven)clinics, workshops en trainingsprogramma’s, geef ik lezingen en faciliteer en adviseer ik (top)sporters, mountaineers en alpinisten met hoogtetraining. Vooralsnog een bijverdienste. Ik zit dus niet stil en heb een leuke toekomst in het verschiet. Topsport is ondernemen, een prachtig avontuur, vol met investeringsrisico’s en valkuilen. Een prachtige leerschool waar ik ongetwijfeld de vruchten van zal plukken in mijn maatschappelijke loopbaan en als ondernemer.

Een nieuw leven
De keuze om te stoppen was voor mij persoonlijk niet heel moeilijk. Wanneer je in de herfst van je van sportieve loopbaan bent is het heel normaal om na te denken over een toekomst na je sport, om te voorkomen dat je in een zwart gat belandt van niet weten wat je kunt en wilt. 2016 heb ik altijd als een belangrijke mijlpaal gezien. Elke 4 jaar evalueer je, ga je door of is stoppen een betere keus? In potentie weet ik dat er absoluut nog verbetering mogelijk is, maar de gedachte om nog een jaar lang als een egoïstische topsporter te leven ten koste van familie en vrienden, zonder de daarbij behorende financiële basis die noodzakelijk is om fulltime te kunnen sporten, dat wil ik niet meer. Ik ben geen atleet van medailleniveau en dan is het moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen. 

Ambities om op de weg te gaan lopen heb ik niet, hoewel ik wegwedstrijden wel altijd als een leuke afwisseling heb gezien. Ik heb altijd geleefd voor de baanatletiek en daar de keuzes op gebaseerd. Baanatletiek is altijd mijn passie geweest. De adrenaline die door je lichaam jaagt wanneer je met blote voeten in je spikes stapt, dat is onvergetelijk. Er is niets mooier, moeilijker en uitdagender dan je techniek, kracht, snelheid en uithoudingsvermogen te perfectioneren en dat op de rondbaan te willen laten zien. Dat is echte atletiek, de sport waar ik dus nu afscheid van ga nemen. 

Een nieuw leventje
Ik heb gemerkt dat mijn keuze om te stoppen voor sommigen als een verrassing komt en voor de ander weer als héél begrijpelijk. Je merkt pas je rol binnen de sport wanneer sportcollega’s je aanstekelijke enthousiasme en discipline altijd enorm hebben gewaardeerd en dat gaan zien als een groot verlies voor de sport. Ik heb het altijd belangrijk gevonden om een voorbeeld voor anderen te zijn als het gaat om keuzes maken en inzet tonen. Beter kan je het dan eigenlijk niet doen, een mooi compliment van diezelfde sportcollega’s.
Sinds een tijdje is Esmay zwanger en dat maakte het ook nog makkelijker om de knoop door te hakken. Het was wel even spannend of de zwangerschap goed zou gaan verlopen, maar uit de 20 weken echo blijkt dat alles oké is en ons kindje gezond is en heel goed groeit. We weten ook al wat het wordt. Het wordt een meisje. Een prachtig geschenk van moeder natuur!

Aftrainen
Ik heb een hart voor sport en ik heb een sporthart. De liefde voor de sport is het voor het leven. Ik blijf dus wel trainen, maar met een andere focus. Met minder trainen hoef ik er ook niet slechter op te worden, maar het is niet meer hoofdzaak. Wel moet ik echt aftrainen. Mijn lichaam is gewend aan een bepaalde belasting en afgelopen jaar tijdens de topsportkeuring is gebleken dat ik een echt sporthart heb. Als je acuut zou stoppen kan je lichaam een beetje ontregelt raken en dat is niet gezond. Ik vind hardlopen heerlijk, dus lekker bezig blijven is niet moeilijk, maar het hoeft nu niet persé meer. Die gedachten geeft veel rust en ontspanning in het lopen. De vroege ochtendduurlopen zijn dan ook de eerste trainingen waar ik mee gestopt ben. Alhoewel ik het toch altijd wel lekker gevonden heb om de dag met een sportieve inspanning te beginnen. Maar dat terzijde! 😉

Een speciaal dankwoord
Speciale dank gaat uit naar de allerbelangrijkste persoon in mijn leven. Mijn vriendin Esmay, die me altijd onvoorwaardelijk heeft gesteund, welke keuze ik ook maakte, hoe goed of slecht het ook ging, je was en je bent er altijd voor mij. Daarnaast gaat er natuurlijk special dank uit naar mijn familie en beste vrienden Gert Jan Wassink, Simon Beemsterboer en Seran Nijkamp, maar ook in het speciaal aan mijn voormalige coach Johan Voogd, die in mij al heel jong een talentvolle atleet zag en mij de belangrijkste tools meegaf om te trainen, te leven en te denken als topsporter. 

Speciale dank gaat ook uit aan mijn huidige coach en tevens collega Honoré Hoedt, die mij nog elke dag weet te inspireren en te motiveren. Die met zijn brede blik op het leven mij liet inzien dat elke training een sinterklaasfeestje moet zijn, dat je veel kunt leren van andere coaches en topatleten, uit andere werelddelen. En dat je altijd open moet staan voor samenwerking. Meer speciale dank gaat uit naar mijn trouwe sponsors zoals ASICS Europa BV, Stichting Atletiekstad Apeldoorn, Boon Accountants, BLM Altitude, Pluimers Media Service en natuurlijk Runnersworld Apeldoorn. Zij waren extra belangrijk in periodes waarin het niet zo goed ging. 
Dank gaat ook uit naar de Atletiekunie, Topsport Gelderland en Sportcentrum Papendal voor hun support in de afgelopen zes jaar. Papendal is echt een inspirerende plek om te trainen.

Ik verbaas me
dat er zo weinig atleten zijn die naar de Veluwe verhuizen. ‘Last but not least’ wil ik ook mijn voormalige werkgever Aventus bedanken, waar ik altijd de ruimte kreeg om sport te combineren met werken net als Stichting Loopland Gelderland. En natuurlijk Teff Inside, een prachtig en eerlijk product. Ik ben er echt trots op dat ik die mede heb mogen ontwikkelen. 

Verder een dank aan Stichting Marathon Apeldoorn en Specialized Concept Store in Apeldoorn voor hun support. Naast sponsoren, supporters en partners is mijn dank tevens groot naar een groot begeleidingsteam die ook een pluim verdienen. In het bijzonder Joost Vollaard, Johann de Jong en Astrid Hoeken, Peter Vergouwen en Petra Groenenboom, Jolanda Roose en Gino Kerkhoffs, Ulli en Carine Knapp-Messcherschmidt en Sport Medisch Centrum Papendal. In periodes van blessures en andere zaken stonden jullie klaar op het moment dat ik het nodig had! Ik kan ter grootte van de aftiteling van een film mensen bedanken voor hun support, dat is haast onmogelijk, daarom iedereen die ook maar een aandeel heeft gehad in mijn sportcarrière. Ontzettend bedankt!

Afscheid in stijl
Op 5 februari 2017 zal ik mijn laatste wedstrijd lopen. Geheel in stijl zal ik dan afscheid nemen van de wedstrijdsport tijdens de hardloopwedstrijd waar het voor mij allemaal is begonnen. Namelijk de Midwintermarathon in Apeldoorn. Ik nodig dan ook iedereen uit die hier bij aanwezig kan en wil zijn om me nog éénmaal in actie te zien!

Beantwoord

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>