Ben Johnson: ‘Deel van atleten gebruikt’

Vóór Lance Armstrong werd Ben Johnson gezien als de grootste bedrieger in de sportwereld, toen hij tijdens de Olympische Spelen van 1988 op doping werd betrapt. De Canadees was op het Internationale Documentaire Festival in Amsterdam, waar een film werd vertoond over die legendarische sprint van 24 jaar geleden.

Beantwoord

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  • Daar hebben we de geniale redenering van het level playing field weer. Als het zo is dat ze in de finale van Seoul allemaal van het bedrog waren, dan was er nog steeds geen level playing field omdat de kans groot is dat de een meer dan de ander een loopje met de regels nam.
    Zo’n soort level playing field opent geweldige mogelijkheden. Als in de marathon de top tien allemaal een stukje met de bus of met de fiets heeft gedaan is er level playing field. Als in de kwalificatie kogel iedereen gesjoemeld heeft met het gewicht van de kogel hebben we in de finale level playing field. Als op de 200 iedereen een stukje over de binnenste lijn gaat hebben we level playing field. Als op de 400 horden de winst gaat naar degene die stiekum langs een horde liep dan is het nog steeds level playing field, hadden de anderen het ook maar moeten doen. Etcetera.
    Wat Johnson even vergeet is dat vóór die finale alle niet bedriegende atleten effectief weggewerkt zijn. Pootje gehaakt of weggepest zou je ook kunnen zeggen. Je kunt een tegenstander ook met een ijzeren staaf laten bewerken, dan heb je er ook geen last meer van in je narrow minded level playing field.

  • Tsja Weia…en juist omdat dat allemaal niet te controleren valt maken de atleten binnen het systeem zich er ook niet druk over.
    Dat doen alleen de wereldverbeteraars langs de zijlijn…die er desnoods miljoenen gemeenschapsgeld in willen investeren om ervoor te zorgen dat het in elk geval in de sportwereld allemaal volgens de regels gaat.
    Blijft alleen de echte wereld nog over…maar da’s bijzaak toch?

  • Henk Kraaijenhof

    @Weia: assumptie: “vóór die finale alle niet bedriegende atleten effectief weggewerkt zijn”. onder de geen enkel die de finale niet haalden zaten waarschijnlijk ook gebruikers, het is ridicuul om te stellen dat gebruikers alleen en uitsluitend in die finale voorkwamen, waarschijnlijk zijn er gebruikers geweest die niet eens door de series heenkwamen! Daarnaast zat er zeker een sprinter die niet gebruikte, Raymond Stewart, hij raakte dan ook geblesseerd, maar hij versloeg dus blijkbaar ook de wel-gebrukers in de voorgaande rondes.

  • Misschien (waarschijnlijk) allemaal bewust en uitgebreid aan de dope in die finale (en de meeste recente), terwijl de enige cleane in de halve finale strandde, in een tijd die de finalisten clean nooit zouden halen.
    Het is geen level playing field als een cleane sporter kansloos is. Dat is namelijk geen keuze die je plaatsen mag kosten. Het wordt dan een sport voor dopers, niet voor mensen.

  • Natuurlijk is er geen sprake van eerlijke concurrentie. Alleen al de talentvolle jonge sporter die de keuze moet maken tussen meedoen met de valsspelers of accepteren dat er geen topsportloopbaan voor hem inzit. Hoe kan je dat nou een level playing field noemen.

    En nee….je zal er nooit in slagen om alle dopinggebruik uit te bannen. Vind ik het niet erg als mensen me dan een wereldverbeteraar noemen. Toch niet bepaald een topsportmentaliteit om zomaar op te geven als het een beetje moeilijk wordt.

  • Armand,
    Binnen het systeem —-> de profs die er een leuke boterham mee verdienen

    Buiten het systeem —–.> goedbedoelende amateurs en de ‘also-rans’ (al is in die laatste groep het gebruik misschien nog wel groter, al hoor je daar niemand over)

  • Armand; ik begrijp dat begrijpend lezen voor sommigen moeilijk is maar vooruit:
    Nergens zeg ik dat toppers allemaal gebruiken.
    Wat ik wel zeg is dat de toppers zich niet druk maken om wie er wel of niet gebruikt. It comes with the job, so deal with it.

  • Een level playing field is ook gewoon een utopie, het bestaat helemaal niet. Niet alleen vanwege doping maar ook omdat er altijd verschillen zijn in faciliteiten, geld/sponsoring, trainingsaanpak en dergelijke waardoor bepaalde atleten een duidelijk voordeel hebben ten opzichte van minder bevoordeelde atleten.

    Ik geloof ook niet dat het wenselijk is om te streven naar een ‘level playing field’. Wat mij betreft staan ze alle mogelijkheden en middelen om prestaties te verbeteren gewoon toe behalve die middelen die gevaar voor de gezondheid opleveren en goed opspoorbaar zijn. Zolang een atleet zijn eigen gezondheid niet in gevaar brengt dan maakt het mij echt niet uit wat voor spul hij allemaal gebruikt om beter te worden in zijn sport. En als iets niet goed opgespoord kan worden dan vraag ik me af of een verbod wel zo nuttig is, aangezien de slimmeriken toch wel door de mazen heen zullen kruipen.

  • Henk Kraaijenhof

    Level playing field en fair play staan hoog in het vaandel van het IOC, oorspronkelijk voortgesproten uit denkbeelden van baron Pierre de Coubertin,meer dan een eeuw geleden. In het Victoriaanse tijdperk, waarin de ideeen van de Engelse adel van grote invloed waren op de baron. Sport was dan ook voor amateurs, met name voor de hogere klasse die niet dagelijks bijv. in de kolenmijnen of fabrieken hoefden te sappelen voor hun broodje.

    Ook coaches weden niet geaccepteerd, kijk anders voor dit beeld nog eens naar een van de beste films (DVD) over de atletiek: Chariots of Fire.

    Ook was sport voor vrouwen uit den boze of zoals de Baron schreef: vrouwen sport was: “impractical, uninteresting, unaesthetic, and incorrect.’’ Iemand als Weia mag blij zijn dat er in ieder geval een aantal waanideeen van de baron veranderd zijn.

    En gek genoeg zijn de tijden veranderd: de nobele Olympische spelen werd eerst als speeltje of feestje voor de hogere sociale klassen, daarna gebruikt als middel door de politiek (1936, de boycots in de 80-er jaren. En sinds die 80-er jaren ook als een reusachtige vorm van entertainment-industrie: business dus, waarbij de mooie slogans over jeugd, of fairplay slechts bedacht of gehandhaafd worden door spin-dokters en marketingbureus om het geheel te legitimeren. Vooral voor de consument die de Olympische spelen als laatste oasevan transparantie, eerlijkheid, integriteit, verbroedering, zal moeten zien in een maatschappij waar turbulentie heerst, ingegeven door met name het gebrek aan vertrouwen in politiek, bestuurders, banken, multinationals, enz.
    Gelukkig brokkelt deze illusie in hoog tempo af. Enerzijds door in de media hoog opgepompte “schandalen” in de sport, waarover onze sportbestuurders ach en wee roepen, maar anderzijds door het steeds duidelijker worden van corruptie, fraude, zakkenvullerij, nepotisme en andere vormen van witte-boorden criminaliteit van diezelfde bestuurders, denk aan het IOC zelf, en denk aan het laatste schandaal over het verkopen van kaartjes dat snel weer in de doofpot is verdwenen, aan de FIFA met Blattner, maar ook de IAAF.
    Level playing field, een illusie net als Shangri-La, het paradijs, Utopia. Opium voor het goedgelovige volk, dat vandaag de dag consument heet en dat illusies nodig lijkt te hebben.

  • Inderdaad. Als fair play niet (meer) hoeft, hier in het geval van dopinggebruik, waar trek je dan de grens ? Dan moet het mogelijk en toegelaten zijn je tegenstander voetje te lichten tijdens een wedstrijd, een laxeermiddel in de drinkbus van je tegenstander marathonloper te doen, je tegenstanders af te dreigen, hun kinderen gijzelen. Moet allemaal kunnen…

  • Combi van cage fighting en track running. Snel weg zijn bij de start, gewoon de binnenbaan induiken en op zo veel mogelijk enkels trappen voor ze van je wegkomen. dan als held naar de finish joggen. Laatste rondje afstekend over het veld.