Marije Smits, foto: VI Images

Zou jij iets kunnen vertellen over hoe jouw handicap ontstaan is?
Marije Smits: Op 12 jarige leeftijd heb ik kanker gehad in mijn rechter onderbeen. Onderdeel van de behandeling was een operatie, die uiteindelijk een amputatie moest worden omdat de chemo de tumor niet voldoende had doen slinken. Ik heb een knie exarticulatie, wat betekent dat ik niet meer mij eigen knie heb.
Iris Pruysen: 6 jaar geleden ging ik na mijn eindexamen met school op zeilkamp. Er was een gaslek in de oven dat tot een explosie heeft geleid. Mijn rechterenkel was er zo slecht aan toe dat uiteindelijk mijn onderbeen geamputeerd werd.

Heeft die gebeurtenis jouw leven flink beïnvloedt?
Marije Smits: Ja, absoluut. Maar omdat ik zo jong was, stond ik ook nog heel erg aan het begin van mijn leven. Geen idee hoe het anders was gegaan, maar natuurlijk is een amputatie een life changing event.
Iris Pruysen: Ja, opeens kwam ik in een wereld terecht die ik niet kende, met revalidatie, prothesemakers en fysiotherapeuten. Ik heb daardoor dus veel andere mensen leren kennen. Nu nog steeds heb ik elke dag met die prothese te maken, ook omdat ik zoveel sport. Maar ik denk er nu niet meer veel over na of het anders is, het is zo en ik ben er helemaal aan gewend.

Heeft het ook je karakter veranderd?
Marije Smits: Zoals ik al zei hierboven, ik was nog jong. Dus ik denk dat mijn karakter zich geleidelijk heeft gevormd. Zelf denk ik niet dat ik een fundamenteel ander mens geweest was met been.
Iris Pruysen: Ik denk niet dat ik een ander persoon ben dan voor mijn ongeluk. Er zijn wel dingen in me veranderd maar dat komt waarschijnlijk meer doordat ik ouder geworden ben.

Deed je daarvoor ook al aan atletiek?
Marije Smits: Nee, ik deed aan handbal. Dat vond ik erg leuk en wilde ik ook na min amputatie weer oppakken, maar toen ik eenmaal op de atletiekbaan begon met rennen en springen, was ik verkocht!
Iris Pruysen: Nee, ik deed aan korfbal. Dat heb ik daarna ook wel geprobeerd op te pakken en dat ging redelijk. Toch was dat het toch niet helemaal en toen ik via mijn toenmalig prothesemaker Koos van Stenis een sprintvoet mocht proberen was ik verkocht. Ik wilde de blade houden en dat mocht gelukkig ook. Toen ben ik gelijk lid geworden van atletiekvereniging Hercules in Dordrecht en later ook in Papendal bij Guido Bonsen terecht gekomen.

Wat heeft de atletiek je gebracht?
Marije Smits: Een hele hoop ervaring, mooie (levens)lessen en heel veel verschillende prachtige plekken over de hele wereld mogen zien. Plus een zilver wk medaille vorig jaar. Een supergoed gevoel wat ik me nog mijn hele leven zal herinneren, weet ik zeker.
Iris Pruysen: Door de sport heb ik ook veel voordelen gehad in mijn dagelijkse leven. Ik ben veel beter gaan lopen. Door veel te proberen met ‘dat been’ durfde ik er steeds meer mee, kreeg meer zelfvertrouwen. Ook ben ik in een leuke groep mensen terecht gekomen die er mede voor zorgen dat ik het sporten zo leuk vind.

Hoeveel heb je voor de sport over?
Marije Smits: Alles. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik later als ik terug kijk op mijn carrière ik zeker wil zijn dat ik alles aan gedaan heb om het maximale uit mijzelf te halen. Dus fulltime trainen en leven voor de sport.
Iris Pruysen: Veel! Ik had nooit gedacht dat ik een sport zo leuk kon vinden. Ik ben altijd wel sportief geweest maar nooit zo fanatiek als nu. Ik werk inmiddels nog maar 16 uur in de week bijna alle andere tijd gaat op aan trainen, reizen, rusten en fysiotherapie.


Iris Pruysen, foto: VI Images

Waar ben jezelf tot nu toe het meest trots op?
Marije Smits: Mijn zilveren wk medaille van vorig jaar en het feit dat ik de afgelopen jaren heb geleerd echt mijn eigen carrière in eigen hand te nemen. Dus beslissingen in mijn sport (wat betreft begeleiding etc) zijn echt MIJN keuzes. Ik ben dus ook verantwoordelijk.
Iris Pruysen: Ik heb het afgelopen jaar een hele grote vooruitgang gehad, in prestaties maar ook hoe ik in de sport sta. Ook was ik aan het eind van vorig jaar heel trots op mezelf toen ik 4,33 sprong (B status).

Sta je anders in de sport dan voor je handicap?
Marije Smits: Daarvoor was ik te jong toen ik geamputeerd werd.
Iris Pruysen: Dat is lastig.. eerst was sporten vanzelfsprekend. Ik vond het leuk en deed het gewoon. Toen het een tijd niet meer ging werd het eigenlijk veel belangrijker om het weer te kunnen. Ik geniet er nu meer van, kan me heel goed voelen na een lekkere trainingsdag.

Wat is het grootste vooroordeel waar je tegenaan loopt in de sport?
Marije Smits: Dat er heel veel dingen anders zijn in mijn trainingen dan in die van valide topspringers. Dat valt eigenlijk heel erg mee!
Iris Pruysen: Dat die veer het allemaal maar voor je doet.

Vind je het belangrijk om naast je eigen prestaties ook een rol te vervullen als ambassadeur van de parasport?
Marije Smits: Er is nog altijd weinig bekendheid over paralympisch atletiek bij de gemiddelde nederlander. Onbekend maakt onbemind, dus ik denk dat het belangrijk is steeds opnieuw uit te leggen wat we doen, hoe het zit met die verschillende handicap klasses en laten zien dat we echt topsporters zijn. Ik weet niet of dat ambassadeurschap is, maar het is altijd leuk om over atletiek te praten!
Iris Pruysen: Heb ik nog niet veel ervaring mee. Ik ben wel eens op een sportdag voor kinderen met een handicap geweest als soort van ambassadeur en dat vond ik leuk om te doen.

Wat zou de belangrijkste verandering zijn die je zou willen doorvoeren in de sport?
Marije Smits: Dat, als de wind tegen is op de 100m, de race aan de andere kant van de baan wordt gelopen. Komt de tijden van de sporters ten goede en daarmee het niveau van elke wedstrijd. In duitsland gebeurd het vaak op deze manier, en de meeste banen in Nederland zijn er ook geschikt voor.

Wat is jouw grootste sportieve droom?
Marije Smits: Een boven mijzelf uitstijgende prestatie leveren op verspringen in Londen. En dan een medaille pakken.
Iris Pruysen: Dat ik een hele tijd in het Dutch Parathletics Team kan zitten en mee kan doen op hoog niveau. We hebben op papendal een hele leuke groep en ik vind rennen en springen het leukste wat er is. En mijn grootste sportieve droom is om ooit verder dan 5 meter ver te springen en dat op een Spelen te doen.

-

Dit artikel verscheen eerder in Losse Veter Magazine #2. Dit magazine staat geheel in het teken van de ASICS-campagne ‘Made of Sports.’ ASICS wil met deze campagne het verhaal achter de prestatie laten zien, de vele uren aan fysieke training en mentale toewijding die ervoor nodig zijn om je ultieme doel te bereiken. Of dat nu het winnen van olympisch goud is of het uitlopen je eerste marathon.

Klik hier om het magazine (PDF-formaat, 25MB) te downloaden.