Hugo Kusters
Geboortedatum: 30-12-1962
Woonplaats: Beek (L)
Lees Losse Veter sinds: 2 jaar, want toen pas schafte ik mijn eerste PC aan


Hoe lang doe je al aan atletiek?
Toen ik in 1976 de Olympische Spelen van Montreal op tv zag was ik verkocht. Met name de Amerikaanse hoogspringer Dwight Stones, die als eerste mens over 2m30 sprong heeft mij geïnspireerd. Als 13-jarig mannetje kwam ik bij Unitas in Sittard terecht en probeerde zijn techniek te kopiëren. Hoewel ik constant bij de hoogspringmat te vinden was, ging mij verspringen, sprinten en ook hordelopen goed af. Toen ik op mijn zeventiende op enkele onderdelen aansluiting vond op nationaal niveau, zo zat ik onder andere bij de nationale verspringselectie van Jan-Willem van de Wal, kreeg ik te maken met een chronische knieblessure. Met deze zogenaamde ‘jumpersknee’ kon vanaf dat moment onderdelen die piekbelasting voor de knie opleverden op niveau vergeten.

Na anderhalf jaar tal van artsen in heel Nederland bezocht te hebben, ben ik voorzichtig met lopen op het gras begonnen. Ik was in die blessureperiode met de, inmiddels overleden, looptrainer Jan van Uden in contact gekomen. Aanvankelijk kon ik mij niets voorstellen bij het idee om wedstrijden langer dan 400m te lopen. Maar door heel veel duurtraining te doen (Jan van Uden was een uitgesproken aanhanger van de trainingsmethoden van Arthur Lydiard) veranderden mijn inzichten. Jan had goed opgemerkt dat met mijn basis van 11.3 seconde op de 100m, gekoppeld aan een tijd op de 10 kilometer van ongeveer 31 minuten, die ik later door alle heuvel-, baan en duurtraining zou kunnen lopen, er mogelijkheden op de 800m zouden liggen. Doordat mijn belastbaarheid en wilskracht goed waren, kon ik door veel tempohardheidstraining in anderhalf jaar tijd mijn persoonlijk record van 1:53.9 naar 1:48.9 brengen.

Als tip kan ik aan 800m-talenten meegeven dat als je onder 1:50 wilt lopen je jezelf veel ‘pijn’ moet kunnen doen, met name tijdens heuvel en baantraining. Als je een echt trainingsbeest bent dan zullen de (herstel)duurlopen heel lekker aanvoelen.
 
Hoe belangrijk is atletiek voor je?
Toen ik na het baanseizoen van 1989 door een combinatie van werk,privé-omstandigheden en blessures besloot te stoppen en alleen nog enkele jaren zou gaan aftrainen, dacht ik het atletiekwereldje wel te kunnen missen. Naast een 60 tot 80-urige werkweek bleef ik de mondiale atletiek wel enigszins volgen. Door omstandigheden kreeg ik enkele jaren geleden iets meer tijd en probeerde een comeback te maken bij de masters. Doordat ik de training té fors oppakte zit ik nu met een enkelblessure die slecht geneest. Onafhankelijk van hoe het nu verder gaat, is het bloed dus toch gekropen waar het niet kan gaan. Inmiddels volg ik de nationale en internationale atletiek weer en probeer zoveel mogelijk wedstrijden te bezoeken. Daarnaast is het ook ontzettend leuk om via Facebook (of Losse Veter) de oude generatie weer tegen te komen, maar ook om de nieuwe lichting te leren kennen.
 
Heb je een atleet waar je bewondering voor hebt?
Daar hoef ik niet lang over na te denken: Daley Thompson!! Sowieso vind ik de tienkamp het mooiste atletiekonderdeel. Als je bedenkt dat de Duitse tienkamper Jürgen Hingsen er niet alleen uitzag als een modelatleet, maar ook een van de beste meerkampers aller tijden was, dan moet je toch zeker een enorme bewondering hebben voor zo’n relatief kleine gedrongen kerel die Daley toch eigenlijk was. Hij had niet alleen een grote mond en een geheel eigen soort humor maar maakte ook keer op keer zijn hoge ambities waar, tot grote frustratie van zijn tegenstanders. Legendarisch is natuurlijk zijn derde poging bij het discuswerpen tijdens de Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles. Na twee mislukte worpen loopt hij fluitend de ring in, terwijl zijn concurrenten nerveus toekijken, gooit hij 46m56 waarmee hij zijn titel van Moskou weet te prolongeren. Tot nu toe wisten slechts twee tienkampers tweemaal olympisch goud te winnen.
 
Op welke prestatie van jezelf ben je het meest trots?
Hoewel ik outdoor een tijd van 1:48.3 op de 800m liep, ben ik ongetwijfeld het meest trots op de 1:49.3 die ik indoor liep in 1988 in Dortmund. Op 0.3 seconde miste ik de EK-indoorlimiet maar het was wel een Zuid-Nederlands record. Als in 1996 de atletiekdistricten niet opgeheven waren dan zou dit record nog steeds staan. Met deze tijd sta ik momenteel nog steeds rond de zestiende of zeventiende plek aller tijden in Nederland. Voor mij staan alleen maar de bekende namen die aan internationale toernooien hebben deelgenomen.

Bij deze wil ik meteen de kans aangrijpen om enkele mensen te bedanken die belangrijk waren voor mijn prestaties: mijn ouders voor het meegaan naar wedstrijden, Klaas Pollema (al 45 jaar de motivator van Unitas) voor de steun op mindere momenten als junior, Bram Wassenaar voor het toesturen van trainingsschema’s, en ‘last but not least’ ASICS voor het jarenlang sponsoren van prachtige en functionele atletiekspullen.
 

Wat vind je zo mooi aan deze sport?
Atletiek, en dan voornamelijk baanatletiek, spreekt mij aan omdat het een eerlijke sport is als het gaat om objectiviteit. Seconden en centimeters spreken duidelijke taal. Het grote nadeel van teamsporten vind ik dat je vaak afhankelijk bent van het niveau van anderen voor je eigen prestatie. Bij atletiek verlies je gewoon als je slecht bent. Maar als je goed bent dan hoef je die eer ook met niemand te delen want daar heb je zelf hard genoeg voor gewerkt. Aan de andere kant heb je wel degelijk de teamgeest binnen de atletiek. Atletiekvereniging Unitas werd eind jaren ‘80 tweemaal derde op het hoogste clubniveau in Nederland. Het was leuk om hier aan bijgedragen te hebben. Ook die keer dat ik samen met Wim Cools, Kees van Pelt en Léon Donners met de Zuid-Nederlandse ploeg het districtsrecord op de 4x400m op 3:13.67 bracht. Dan ben je met een teamprestatie bezig binnen een individuele sport. Mensen die mijn foto’s op Facebook bekijken weten dat mijn liefde voor de sport niet verdwenen is. Het mooie van deze sport is ook dat ik straks de schoenen aan kan trekken voor een duurloop. Je voelt je binnen een mum van tijd weer lekker en kunt bovendien de dagelijkse sleur relativeren. Iedereen beleeft dat op zijn eigen manier.

Dit artikel verscheen eerder in het nulnummer van het digitale Losse Veter magazine. Klik hier om een exemplaar van dit gratis magazine te downloaden.