zondag, 22 juli, 2012
Column Luc van Es: Nederlands onderwijs is de basis voor een sportcultuur
Nederland is steengoed in het organiseren van evenementen/feesten. Steengoede topsporters hebben we ook! Hoezo hebben wij dan geen sportcultuur???
We beschikken over een te kleine capaciteit voor talentontwikkeling, alhoewel we dankzij de NTC’s (i.e. Triathlon, Wielrennen, Zwemmen, Atletiek op de goede weg zijn). In de breedte beschikken we slechts over een smalle basis van topsporters. Onze landgenoten bewegen over het algemeen te weinig. 6,5 miljoen Nederlanders zijn te dik, dat is meer dan 40%. Dat is absoluut zorgwekkend te noemen. En tot slot is sport op de scholen terug gebracht tot een minimum, nauwelijks nog schoolzwemmen, maximaal één keer per week LO, etcetera.
De basis van topsporters is zeer gering. Wanneer een absolute topper uit de sport verdwijnt kan dit maar moeilijk opgevangen worden door de opkomende toppers. Veel voorkomend is dat een bepaalde sport in Nederland van extreme hoogtes naar extreme dieptes gaat. Dit omdat ze veelal afhankelijk zijn van dat ene ultieme talent dat de sport weer uit het slop kan trekken.
Het gras is altijd groener bij de buren, maar om landen als Australië, Amerika en Nieuw-Zeeland als voorbeeld te nemen, is sport in deze landen een fundamenteel onderdeel van het lesprogramma in het voortgezet onderwijs.
Voorbeeld: hoe is het mogelijk dat de in de triathlonwereld relatief onbekende Amerikaan Lukas Verzbicas aan de start staat van het WK voor junioren en er direct met de titel vandoor gaat. Het verhaal achter deze atleet is nog meer bijzonder. Zijn beste vriend, een triatleet die als kanshebber gold voor de wereldtitel bij de junioren, werd geconfronteerd met kanker. Hierop zei Verzbicas dat hij de wereldtitel voor hem ging winnen en besloot zich op het WK triathlon te richten. Dat hij uiteindelijk ook die titel pakte maakt het verhaal natuurlijk compleet. Maar bij mij rijst dan direct de vraag; hoe kan het dat een hardloper, ongeacht zijn gigantische status in het hardlopen, zo hard kan zwemmen (hij kwam immers bij de snelsten uit het water en reed binnen enkele kilometers op kop van het veld)? Het antwoord is: Voortgezet Onderwijs Sport. Waar in Nederland het sportprogramma in het onderwijs veelal enkel en alleen bestaat uit twee uurtjes lichamelijke opvoeding per week, is sport in Amerika (als ook voorgaand genoemde landen) een essentieel onderdeel van het lesprogramma. Sporten bevordert niet alleen de gezondheid, het bevordert ook het leervermogen, en zorgt uiteindelijk ook voor een gigantische vijver van talenten.
Bovengenoemde atleet kreeg in het middelbaar onderwijs regelmatig te maken met zwemmen. Gevolg, gooi in Amerika een hardloper in het water, en grote kans dat hij niet alleen blijft drijven, maar dat hij ook nog eens snel vooruit komt. In Nederland richt de Nederlandse Triathlon Bond zich voornamelijk op de zwemwereld, om daar te zoeken naar zwemmers die misschien ook nog een beetje talent hebben voor het hardlopen. Op zich natuurlijk een logische stap, aangezien we op zwemniveau in de triathlons veelal te kort schieten. Echter het huidige zwemmen in een triathlon vereist niet per definitie de standaard zwemkwaliteiten van wedstrijdzwemmers in zwembaden. Bovendien zul je atleten moeten hebben die 14 blank op de 5km of ruim onder de 30min op de 10km kunnen lopen. Daarvan is in Nederland al een schaarste, en de atleten die dit kunnen die zullen waarschijnlijk nog nooit echt gezwommen hebben.
In ons huidige Onderwijs worden er wel degelijk diverse activiteiten rondom sport georganiseerd. Een voorbeeld hiervan is het succesvolle Mission Olympics.
Maar wat ontbreekt is structuur en consistentie. ‘Consistency is key’ is een uit topsport bekende leus. Deze leus geldt echter ook voor veel andere aspecten in ons leven. Topsport en een maatschappelijke carriere verschillen uiteraard in vele opzichten, maar er zijn wellicht meer overeenkomsten dan menigeen denkt. Waar een topsporter tien jaar nodig heeft om op zijn top te komen, studeren mensen veelal even lang om uiteindelijk zijn/haar gewenste beroep te kunnen en mogen uitoefenen.
Voortgezet Onderwijs Sport, scholencompetities, dat is de key tot een Nederlandse Sportcultuur. Alleen al wanneer sporters op hun school erkenning krijgen zal al een positieve impuls geven. Elke ochtend een omroepbericht door de hele school waarbij ook sportprestaties van leerlingen vermeld worden. Hierdoor krijgen die leerlingen aanzien, waardoor topsport een beter imago krijgt onder de jeugd. Iets wat essentieel is bij het creëren van een sportcultuur.
Zal geen toeval zijn dat ik overeenkomsten zie in de column van Luc en deze: "Sluimerende krachten in een zesjescultuur" http://wp.me/p1fVWE-tn
22 juli, 2012, 4:02u
Een heel leuk verhaal, maar het slaat de plank op diverse punten totaal mis. Volgens onderzoek is
2/3 van de Amerikanen ongezond te dik, dat is dus meer dan de 40% waar in Nederland over gesproken wordt. Vervolgens wordt men hier op universiteiten toegelaten op basis van kennis, in de VS op basis van sportprestaties, kennis maakt niets uit. Vele afgestudeerden in de VS kunnen niet eens normaal lezen en schrijven. Topsport is geen cultuur in Nederland, en de overheid doet er alles aan om dit zo te houden. Langstudeerboetes, extreem belasting betalen op prijzengeld, enz. enz. Alles om vooral mensen te ontmoedigen om een carriere in de topsport te kiezen. En daar komt nog bij, dat in Nederland direct topprestaties geeist worden. Als een Mollema volledig geradbraakt en beschadigt de tour verlaat, heeft hij volgens de zogenaamde deskundigen (kijk even naar de programma's wie dat dan wel niet zijn) geen ballen. Wij zijn een klein land, met voor normale begrippen nog steeds vele topprestaties in de sport, helaas wil een deel van Nederland, dat we ons gaan meten met veel grotere landen, waarom?
22 juli, 2012, 4:09u
Luc van Es legt de vinger op een van de meest pijnlijke plekken. Helaas gaan we het met de spaarbankdirecteuren die onze regering vormen niet redden!
22 juli, 2012, 7:27u
@ Johan
Ik word zo moe van al die Nederlanders die doen alsof Amerikaanse universiteiten niets voorstellen. Ja, er is kwaliteitsverschil en op sommige scholen lopen mensen rond die het op een Nederlandse universiteit nooit zouden redden, dat is absoluut waar. Ik studeer aan de University of Portland waar ik keihard heb moeten werken om sport en school te combineren. Ik heb daarnaast een discipline ontwikkeld die ik in weinig Nederlandse studenten zie. Hier ga ik ook in mijn maatschappelijke carriere zonder twijfel van profiteren. Hier is geen zesjescultuur. Je werkt hard of je ligt eruit. Geen kans op toelating tot een Master studie en veel succes op de arbeidsmarkt. Langer doorstuderen? Natuurlijk niet. Een private university kost al snel 40,000 dollar per jaar, een state university rond de 10,000. Je kan het je niet eens veroorloven. Als je niet de typische Nederlandse scholier of student bent en van een 6 of 7 niet vrolijk wordt, hoor je er niet bij op de gemiddelde middelbare school. Ik voel me in de VS thuis omdat ik het uiterste eruit wil halen. De absolute top zal ik nooit halen, maar getalenteerde jonge sporters hebben behoefte aan erkenning en zouden de kans moeten krijgen om hun talent te ontwikkelen in een omgeving waarin hun ambitie wordt begrepen en wordt gestimuleerd. Wat dat betreft kan Nederland een voorbeeld nemen aan Amerika, of dat nou wel of niet leidt tot betere sportprestaties.
22 juli, 2012, 7:47u
"Maar bij mij rijst dan direct de vraag; hoe kan het dat een hardloper, ongeacht zijn gigantische status in het hardlopen, zo hard kan zwemmen (hij kwam immers bij de snelsten uit het water en reed binnen enkele kilometers op kop van het veld)? Het antwoord is: Voortgezet Onderwijs Sport."
Eigenlijk is het zo dat Lukas V. een triathleet was die toevallig heel hard kon lopen. In 2009 won hij al als triathleet de PanAm Games en daarna ging hij pas heel hard lopen. In 2010 liep hij oa een sub 4' mile.
22 juli, 2012, 9:04u
Sowieso maakt sport helemaal niet gezond. Het is vooral dat Mensen die al gezond zijn gaan sporten. Iemand die zwaarlijvig is, is 50% genetisch en dit interacteerd met de omgeving waardoor die merkt dat sport hem moeilijker afgaat dan anderen en hij krijgt er een hekel aan. Dit is moeilijk te veranderen. Landen met grote inkomensverschillen hebben een voorsprong. Stel je komt uit een rijk gezin en je kan niet goed leren, dan staan je ouders erop dat je alles op sport zet, want je moet op een manier bij de upperclass horen. Ook is sport een uitweg als je arm bent. Als je een nobody bent kan je via sport somebody worden. In Nederland is het prima om te zeggen dat je weinig ambities hebt, geld is onbelangrijk voor velen en leuke dingen doen vinden ze meer dan genoeg. Verder is een iets warmer klimaat gewenst, want dan ben je meer buiten en gaan veel mensen vanzelf sporten. Als laatste,is in Nederland een universitaire studie met topsport nauwelijks te combineren. Als conclusie zeg ik dat Nederland op sportgebied altijd een middenmoter (boven veel ontwikkelingslanden) zal blijven en dat dat voor de sportbeleving geen snars uitmaakt dat we niet heel vaak winnen.
22 juli, 2012, 9:32u
NL mag zeggen hoeveel (geld) men over heeft voor een topsportcultuur die meer medailles oplevert. Dat zal dan in onderwijs gestoken moeten gaan worden. En de atletiekbanen en zwembaden raken dan overvol dus moeten er wat bij gebouwd worden. Bij de school ligt alleen een stukje gras.
Uiteraard, geld extra is er niet, dus zal het ten koste van iets anders moeten gaan. Van zesjes naar vijfjes?
Qua investering (in tijden van bezuinigingen) in gezondheid, is het wellicht efficiënter het topsportverhaal dan gewoon achterwege te laten, en meer in te zetten op voeding- en bewegingsbewustzijn. Schrijf een essay over de sport die we deze week deden en wat je er fysiologisch en maatschappelijk van geleerd hebt. Volgende ga je in groepjes werken aan een zoektocht naar de beste manieren om jezelf "in shape" te houden voor mensen met gezinnen, banen, en veel werkreizen, zonder aan levenskwaliteit (lekker eten, leuke trainingen) in te boeten.
23 juli, 2012, 3:22u