Bram Bakker blogt (5): De Comrades zijn een ervaring die je iedereen gunt!

Maandagochtend en Simon schuifelt door onze hotelkamer… Pijn in de bovenbenen, dat krijg je na al dat dalen. Hij deed er ongeveer 9, 5 uur over, even lang als ik in 2011.
En ik? Acht minuten over! 11 uur en 52 minuten over negentig kilometer. En na twaalf uur precies ging het hek dicht en kwamen er nog honderden mensen richting de finish in het prachtige, helverlichte voetbalstadion in Durban. Na een lange dag lopen wankelden de meesten, op een manier die mij aan mijn kwaal doet denken. Dronken, nee stuk…

Ervaren lopers met een groen nummer (tenminste tien keer op tijd gefinished) showen ervaring in precies op tijd binnenkomen. Veel zijn zestig jaar en ouder.
Een hardloper lijken ze geen van allen. Er zijn hier geen vederlichte Kenianen die ‘onze’ marathons domineren. We waren deel van een volksfeest, waarbij de toeschouwers op het oog ook deelnemers hadden kunnen zijn, en andersom.

De Europese marathonmentaliteit om te koersen op een eindtijd is hier niets waard. Vanaf de eerste kilometer wandelen de deelnemers tegen de steile hellingen op. Dalen is remmen en een aanslag op de bovenbeenspieren. Vlak is het nooit.
Zingend en in grote groepen vallen de Afrikanen het parkoers aan.

Als ik van tevoren had geweten hoe erg het zou zijn was ik niet eens begonnen. En dat zegt iemand die na jaren presteren wat meer naar zijn gevoel probeert te luisteren. Een rare combinatie van pijn en voldoening resteert. Naast me zit een uitgewoonde hardloper, maar intens gelukkig dat hij het weer heeft geflikt. Kun je zo’n race eigenlijk beleven zonder klok? Ik heb zelden meer aan hoofdrekenen gedaan dan gisteren. Tussendoor zijn er beelden van een soort carnaval, een intens meelevende bevolking, die de dagelijkse armoede even lijkt vergeten.
Die in een paradijselijke omgeving woont, maar het lang niet zo goed heeft als wij in het rijke Westen.

Hardlopen in Afrika is ook een les in nederigheid. We vlogen via de decadentie van Dubai naar een veel warmer continent, qua gevoel, dat je wel doet realiseren hoe willekeurig een discussie over Zwarte Piet is.
De Comrades zijn een ervaring die je iedereen gunt!

Beantwoord

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

    • Warrig geschreven ? Dit is juist wat schrijven zou moeten zijn. Uit de buik, licht poëtisch en heel beeldrijk. Daar kunnen nogal wat “schrijvelaars”, ook op LV, wat van opsteken.

  • Mooi geschreven, de nederigheid is voelbaar door de zachtheid die je in het samenspel van je woorden legt.

    Het gaat dus niet om de ervaring, maar om wat je met de ervaring doet? Soms is lichamelijke pijn de sleutel tot dat wat er zich diep van binnen in je hoofd en hart afspeelt.

    Goede terugreis gewenst en vergeet de wijsheid niet met je mee terug te nemen en hier in Nederland te blijven voeden.

    Leuk om je verslag te lezen Bram, dank voor het kijkje in je hoofd en daarmee in je leven.