In memoriam: Anouschka Pruijssers – Op de Weegh


foto: Losse Veter

Op 16 maart overleed Anouschka Pruijssers – Op de Weegh. Ze verloor de strijd tegen kanker, een strijd die ze niet kon winnen, zo werd al snel duidelijk. Toch besloot zij niet bij de pakken neer te gaan zitten. Hardlopen hielp haar letterlijk op de been. Uitbehandeld verscheen zijn vorig jaar aan de start van de Wings for Life Run in haar thuisstad. Breda. En ook voor dit jaar lag het startnummer weer klaar. In juli 2017 verscheen in Losse Veter magazine onderstaand portret van deze jonge vrouw wiens leven op verschillende manieren vervlochten was met de loopwereld.

Het verhaal van Anouschka Pruijssers – Op de Weegh is een verhaal vol met passie voor lopen. Maar ook een verhaal doorspekt met ‘enge ziektes’. Ondanks een opsomming van ziektebeelden is het vooral een prachtig verhaal waar – naast een enkel traantje – vooral de gulle lach overheerst. Anouschka heeft duidelijk the power of laughter. Aanleiding om naar Breda af te reizen is haar deelname aan de Wings for Life World Run die drie dagen eerder ook in Breda plaats heeft gevonden.

door Wouter Schelvis

Samen met bijna 5000 andere deelnemers vertrok de 39-jarige Bredase loopster zondag 7 mei om klokslag één uur. Haar doel is hetzelfde als dat van alle anderen: zo lang mogelijk uit de greep van de zogenaamde Catcher Car te blijven. Vooraf had ze berekend dat ze het bordje van de drie kilometer zou kunnen halen. Het werden er bijna vijf. Op krukken wel te verstaan. Daarmee viel ze overigens in deze grote integratierace niet op. Diverse sporters deden mee in rolstoelen, liepen met blades of achter een rollator. Het moment dat de finishwagen met Kjeld Nuis haar toeterend passeerde was een emotioneel moment. Daar, vlak bij het prachtige kasteel Bouvigne, vielen de tranen. Tranen afkomstig uit een mengeling van zware inspanning, trots en de wetenschap dat vrienden en familie het ook niet droog konden houden. ‘Sommige volgers zetten zelfs een zonnebril op om te verhullen dat ook zij moesten huilen. Zelf liep ik tot vier kilometer met een brede smile op mijn gezicht. Ik was zoveel aan het lachen dat de fotograaf zich afvroeg of ik wel aan het afzien was. Ja dus, maar dat kwam vlak na de passage op de Ginneken Markt waar veel bekenden en onbekenden mijn naam riepen.’


foto: Losse Veter

Alfabet
Om de emoties zoals hierboven beschreven te kunnen begrijpen is het goed om Anouschka meer te laten vertellen over haar leven, haar lopen en haar toekomstperspectief sinds september 2016. ‘Negenendertig jaar geleden ben ik hier in Breda geboren als dochter van een Curaçaose moeder en een Nederlandse vader. Omdat ik leuk kon tekenen ben ik naar de kunstacademie in Den Bosch gegaan. Dat was geen succes, want ik bleek ADD te hebben. (Lachend) Tja, dat is het eerste ziektebeeld in mijn alfabet aan ziektes. Door die ADD ben ik van die opleiding afgegaan om me vervolgens 10 jaar lang een weg naar boven te bouwen in de horecawereld. Van simpele bediening klom ik op tot gastvrouw in het gerenommeerde restaurant Mirabelle in Breda. Ook dat hield geen stand, want ik kreeg veel fysieke klachten. ADD kent vrijwel iedereen, maar de oorzaak van mijn tweede ziektebeeld in de opsomming zal je zeker niet kennen. Ik bleek het syndroom van Tietze te hebben. Ja gewoon ‘tiet’ met ‘ze’ er achter. (Schaterend) Dat zit dan ook nog eens achter het borst(!)been. Ik lag er nu wel om vanwege de naam, maar het is een lastig ziektebeeld. Het draait om zware verkramping achter dit borstbeen. Het voelt alsof je een hartinfarct hebt. Zo heb ik wel eens een half uur op de badkamervloer gelegen. Mijn mobieltje lag op de wasmachine, maar daar kon ik niet meer bij. Nee, het is niet zoals een kuitkramp die je zelf kunt weghalen. Uiteindelijk heb ik ook hiermee leren leven, maar de horeca heb ik vaarwel gezegd. ‘

Communicatie
Via opnieuw een mooie snelle carrière bij zorgverzekeraar CZ kwam Anouschka in de loopwereld terecht. Ze volgde via het NCOI al een cursus communicatie en werd benaderd door een bestuurslid van de Bredase Singelloop. Bij deze organisatie was een vacature ontstaan in het bestuur op het onderdeel communicatie. Niet veel later was er een match en werd Anouschka voor de Nederlandse pers het gezicht van deze bekende halve marathon. ‘Vanaf mijn aantreden binnen het bestuur van de Singelloop ben ik ook zelf wedstrijden gaan lopen. Daarvoor was het vooral trainen voor de conditie. Of wacht eens, heel vroeger was ik al lid van Sprint en daar liep ik natuurlijk ook. Ik kan me nog een wedstrijdje herinneren dat een vriendinnetje van mij als tweede eindigde. Ze huilde de ogen uit haar kop want ze had willen winnen. Ik werd ‘met voorsprong’ laatste en kon daar alleen maar om lachen. Dat was echt in de jeugd van Sprint. In mijn pubertijd werd het lopen weer opgepakt, maar zoals gezegd onder invloed van de Singelloop kwamen ook de wedstrijden. Mijn eerste loop was in mijn toenmalige woonplaats Tilburg. Daar liep ik de Ten Miles. Het was ook in Tilburg dat ik voor het eerst de 10 kilometer binnen het uur liep. Mooie herinneringen en veel mooie medailles, maar ze vallen in het niet bij mijn debuut op de Halve Marathon. Vanzelfsprekend was dit de Singelloop. Ik was al uit het bestuur en besloot in 2014 om ‘Breda’ te doen. Ondanks mijn zwakke knieën – ja, die kun je ook toevoegen aan de lijst van fysieke ongemakken – haalde ik de eindstreep. Toegegeven, er zaten niet veel mensen meer tussen mij en de bezemwagen, maar ik had hem. Ook na deze inspanning waren er ineens die tranen van geluk.’


foto: Losse Veter

Stuitje
In de opsomming van ongemakken tot nu toe (ADD, Tietze en knieproblemen) leek een volgend protesterend lichaamsdeel het stuitje te worden. ‘Na mijn debuut op de halve marathon wilde ik me gaan verbeteren op deze afstand. Maar tijdens de trainingen, met name rond juli 2016, kreeg ik steeds meer last van mijn stuitje. Er werd gedacht aan een overactieve bekkenbodem en ik ging met die diagnose hiervoor in therapie. Dat hielp niet. Op het moment dat mijn huisarts me zag met de pijn die ik leed, stuurde hij me linea recta door naar het ziekenhuis. Op 19 september verleden jaar kwam er een heel andere boodschap. Het blijkt te gaan om endeldarmkanker met uitzaaiingen in de lever. Of dit nog niet genoeg was, kwam er nog wat later het bericht dat er ook uitzaaiingen naar de longen geconstateerd waren. Met name dit laatste maakt opereren niet meer mogelijk. Tot april van dit jaar heb ik chemokuren gehad, maar daar zijn we mee gestopt. Nu rest alleen nog palliatieve zorg, naar ik hoop zeker nog een paar jaar. In die zes maanden van behandeling, ziek zijn en op de bank liggen is ook neuropathie ontstaan. Ja, dat is de laatste, maar wel een heel vervelende. Het effect is dat mijn vingers en tenen niet goed doorbloeden. Alsof ze slapen. Het is ook – en dat is voor wandelen en zeker hardlopen het vervelendste – op mijn voetzolen geslagen. Je voelt dan niet meer hoe je loopt en dat levert een soort ‘gewaggel’ op.’

Reten en scheten
De wijze waarop Anouschka met haar ziektes omgaat, is in de aanhef van dit verhaal al beschreven. Ze laat zich niet tegenhouden, dan waggelt ze maar, ze komt van A naar B. Zo ook in de voor haar derde start op de Wings for Life World Run. ‘Mijn inschrijving was al weg voordat ik de uitslag van het ziekenhuis kreeg. Omdat ik een enorme fan van dit soort evenement ben, wilde ik per se aan de start verschijnen. In 2015 haalde ik – ondanks zware regenbuien – gewoon 10 kilometer. Mijn drive zat toen in het gegeven dat mijn moeder heel ernstig ziek was. Zij is drie maanden na de race overleden. Een jaar later was er de hele warme editie. Ik liep toen, net als dit jaar, met een foto van mijn moeder op mijn hart gespeld. Door knieproblemen en last van een volle stoma, heb ik op een WC langs het parcours de finishauto gemist. Voor mijn gevoel had ik toch al zo’n dikke zeven kilometer gelopen in de hitte met Max Verstappen achter me aan! Dit jaar heb ik na overleg met mijn man René besloten om toch mee te doen. Ook mijn fysio Marloes hielp geweldig mee. Mijn voetzolen werden zorgvuldig ingetaped en ik leende krukken. Na wat oefenen was ik de angst kwijt dat ik zou vallen en dat heb ik tijdens de race ook weten te voorkomen. Net voordat de auto mij zou inhalen vroeg René of hij – voor de foto – mijn stokken moest aanpakken zodat ik nog wat meters zou kunnen rennen. Doe maar niet zei ik hem, want dan stort ik neer. Mijn vader fietste ook mee en die maakte me blij met de opmerking dat mijn kont weer zichtbaar werd. Ja, dat is wel een dingetje. Door de behandelingen was ik van 67 kilo teruggevallen naar 52 kilo en was mijn ‘reet’ helemaal verdwenen. Niet dat ik zo’n echte Curaçaose bilpartij had, maar wel wat meer vet op de botten dan toen ik 52 woog. Nu weeg ik alweer 57 kilo en komt er inderdaad weer wat vorm terug. Beetje raar praatje misschien, maar ik heb laatst figuurlijk dubbel gelegen toen ik weer een scheet kon laten. Vanwege de stoma gaat er niets meer langs de natuurlijke weg. Ik hoor wel eens wat via deze nieuwe uitgang in mijn zij, maar ineens voelde ik zittend op de bank dat er een echte ouderwetse wind aan zat te komen. Ik ben dan zo iemand die dit soort zaken gewoon deelt op facebook, kijk maar eens op mijn pagina (Anouschka.op.de.Weegh). Ik geloof erg in openheid.’


foto: Losse Veter

Elvis
Op korte termijn verhuizen Anouschka en René naar een eigen woning op een andere locatie in Breda. Het sjouwwerk zal vooral op de schouders van haar man rusten. Na de verhuizing vertrekken ze in juni naar Curaçao. ‘Daar ga ik lekker in het zonnetje op een rots zitten. Samen met mijn oom verzorg ik begeleide meditaties op dit prachtige eiland. Kortom, er komt een prachtige zomer aan. Mijn inschrijving voor de volgende Wings for Life World Run [op zondag 6 mei 2018; WS] is al de deur uit. Nee, ik zal geen 10 kilometer per uur meer lopen, maar ik ben wel al op de loopband mijn tempo van 5 naar 5.5 aan het opvoeren. Wie weet kom ik in 2018 verder dan afgelopen 7 mei. Nu eerst nog een andere ‘marathon’. Ik ga straks helemaal naar Tilburg om voor het eerst sinds lange tijd weer eens naar mijn eigen kapper te gaan. Hij is net als ik een enorme Elvis-fan.’ Anouschka was in september verleden jaar All Shook Up, werd vorige maand voor allen aan de kant even de Teddy Bear. Voor 2018 zijn weer twee andere songs van The King van toepassing. Als zij de eerste zondag van mei op haar Blue Suede Shoes door Breda zal lopen is dat de eerste. Haar levensmotto sluit dan ook naadloos aan bij de tweede song van haar favoriete artiest: A Little Less Conversation, A Little More Action.

Beantwoord

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>