“De 36 meest extreme uren van mijn leven. Hier kom ik nooit meer”

De extreme koude heeft zowat alle deelnemers aan ’s werelds zwaarste loopwedstrijd doen opgeven. Ook Erik Scharpé was naar het noordwesten van Canada gereisd voor de Yukon Arctic Ultra. Na 110 kilometer moest hij eveneens de strijd staken. Acht vingers raakten bevroren en zijn neus liep vrieswonden op. “Dit waren de 36 meest extreme uren van mijn leven. Ik kom hier nooit meer.” Lees hier verder

Beantwoord

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  • Gek, uitdagend en een beetje risico nemen is niet extreem genoeg meer. We willen onze klo…eraf laten vriezen of in een woestijn uitdrogen. Of 15.000 euro betalen om met weinig tot geen klimervaring onder begeleiding een >8000 meter berg op te klimmen. Of noem nog eens wat door Zuid-Amerika racen in een Dakar rally. Een spoor van vernieling en vervuiling achterlatend. En zo zijn er nog 1000 varianten te bedenken Maar alle deelnemers verwachten wel dat er onbeperkt hulptroepen, helikopters en medici klaarstaan om de al deze mensen te redden als het fout gaat. Want ja de familie thuis verwacht wel dat ik nog terugkom. Hoezo je kunt toch ook gewoon doodgaan? Oh dat is het we willen niet dood:)

  • Michel in je verhaal kan ik me ook wel vinden. Velen bereiden zich onvoldoende voor om dit soort uitdagingen aan te gaan en verwachten wel dat hulpverleners hen komen redden. De hulpverleners gaan vaak met gevaar voor eigen leven, als er dan wat misgaat geven ze de organisatie de schuld. In plaats van eerst goed te bedenken of men er fysiek en mentaal wel klaar voor is.

  • Het klopt dat veel deelnemers zich niet voldoende voorbereiden. En voorbereiden kan voor heel veel extreme sporten jaren vergen. En dan nog is het afwachten hoe mensen reageren op extreme omstandigheden. Deze omstandigheden worden in het dagelijks leven door de meesten niet of nauwelijks ervaren. De fantasie van mensen wordt gevoed en het verlangen wordt al jaren aangewakkerd door de eindeloze stroom aan survival programma’s en extreme sport kanalen. Maar het overgrote deel van de mensen, vooral mannen hebben niet 20 jaar in het leger gediend en al helemaal niet bij bv. de special forces. En deze mensen hebben vaak ook helemaal niet de ervaring, vaardigheden en karakter om met extremiteiten om te gaan.

    Je ziet ook al jaren dat wet- en regelgeving achterloopt bij de snelle technische ontwikkelingen en mogelijkheden om extreme sporten te beoefenen. Of buitenlandse overheden laten controle links liggen, negeren de signalen of verdienen gewoon lekker mee aan westerlingen die een grote behoefte hebben om hun leven te wagen. Mount Everest kent iedereen en ligt bezaaid met 100en lijken die soms na jaren door de natuur worden vrijgegeven of worden gevonden door andere klimmers.

    En als je denkt in het over gereguleerde Nederland zonder bergen, extreme kou en hitte gebeurt dit niet. Het monster truck ongeluk in Haaksbergen (2014) en obstacle run ongeluk in Venlo (2017) zijn 2 voorbeelden. Maar er gebeurt uiteraard meer en niet alles haalt groot de landelijke media. Zelf kan ik duiken en ik heb een paar jaar ervaring met skydiven en ik lees wel eens over (dodelijke) ongelukken.

    Mijn punt is dat de grote welvaart, goedkoop vliegen, de techniek mensen allerlei mogelijkheden biedt die er tot pakweg 20-30 jaar terug nauwelijks waren. En nu de mogelijkheden er zijn en niemand zegt dat het niet mag of je wordt door je omgeving niet teruggefloten. Dan gaan mensen soms door tot het (definitief) stopt. Dan kun je de stelling opwerpen of dit erg is. Daar kun je dan weer van alles over schrijven:)

  • Het klopt dat veel deelnemers zich niet voldoende voorbereiden. En voorbereiden kan voor heel veel extreme sporten jaren vergen. En dan nog is het afwachten hoe mensen reageren op extreme omstandigheden. Deze omstandigheden worden in het dagelijks leven door de meesten niet of nauwelijks ervaren. De fantasie van mensen wordt gevoed en het verlangen wordt al jaren aangewakkerd door de eindeloze stroom aan survival programma’s en extreme sport kanalen. Maar het overgrote deel van de mensen, vooral mannen hebben niet 20 jaar in het leger gediend en al helemaal niet bij bv. de special forces. En deze mensen hebben vaak ook helemaal niet de ervaring, vaardigheden en karakter om met extremiteiten om te gaan.

    Je ziet ook al jaren dat wet- en regelgeving achterloopt bij de snelle technische ontwikkelingen en mogelijkheden om extreme sporten te beoefenen. Of buitenlandse overheden laten controle links liggen, negeren de signalen of verdienen gewoon lekker mee aan westerlingen die een grote behoefte hebben om hun leven te wagen. Mount Everest kent iedereen en ligt bezaaid met 100en lijken die soms na jaren door de natuur worden vrijgegeven of worden gevonden door andere klimmers.

    En als je denkt in het over gereguleerde Nederland zonder bergen, extreme kou en hitte gebeurt dit niet. Het monster truck ongeluk in Haaksbergen (2014) en obstacle run ongeluk in Venlo (2017) zijn 2 voorbeelden. Maar er gebeurt uiteraard meer en niet alles haalt groot de landelijke media. Zelf kan ik duiken en ik heb een paar jaar ervaring met skydiven en ik lees wel eens over (dodelijke) ongelukken.

    Mijn punt is dat de grote welvaart, goedkoop vliegen, de techniek mensen allerlei mogelijkheden biedt die er tot pakweg 20-30 jaar terug nauwelijks waren. En nu de mogelijkheden er zijn en niemand zegt dat het niet mag of je wordt door je omgeving niet teruggefloten. Dan gaan mensen soms door tot het (definitief) stopt. Dan kun je de stelling opwerpen of dit erg is. Daar kun je dan weer van alles over schrijven:)

    • Alex Bouwmeester

      Het gaat hierbij natuurlijk ook om de vraag “Hoe gevaarlijk mag iets zijn waaraan je mee wilt doen?”

      Bijna iedereen, alsniet iedereen, vind het risico dat deelnemers meedoen aan een obstaclerun verwaarloosbaar. Als deelnemer wéét je dat er iets gigantisch mis kan gaan, maar die kans is zó klein… (jammer dat het dan alsnog gebeurd natuurlijk, maar toch). Niemand gaat grote hardloopwedstrijden verbieden uit het mom van de veiligheid; toch sterven er jaarlijks wel mensen; of tijdens een marathon of de Dam tot Damloop of iets dergelijks in Nederland.

      Waar de grens ligt voor “té gevaarlijk” is heel moeilijk te zeggen, en moet denk ik vooral besloten worden door de deelnemers zelf, tenzij het natuurlijk té gek wordt. Zie formule 1 en het aantal doden daar, zelfs de laatste jaren nog… (met maar 20 coureurs per jaar…) Of het beklimmen van de Mount Everest…

      Het grote probleem is dat veel mensen inderdaad, en ik haat dit woord, een beetje “entitled” doen. Alsof ze recht hebben op alle reddingsdiensten in de wereld omdat zij zo nodig een berg moeten beklimmen, of een debiele tocht door de Noordpool moeten maken. De gedachte van “Dat lijkt mij cool, ik heb er het geld voor, dus dat ga ik doen!” voor een snelle thrill zorgt voor problemen. Te weinig trainen kan finest zijn voor overlevingskansen. Maar ook daar weer het eerste probleem. Wat is genoeg training? Minstens 2x per week trainen voor 4 maanden alvorens je een Damloop doet? Gaat iemand dat controleren? Zou dat überhaupt moeten?

      Inderdaad; hier kan je veel over schrijven.