Robin Kinsbergen beste Nederlander in de Montane Spine Race [ + verslag]

Een ultieme uitdaging om mijn 50ste levensjaar te onderstrepen, dat was de gedachte bij aanmelding begin 2017 voor de MONTANE Spine Race. Wereldwijd beschouwd als een van de zwaarste endurance races. Een non-stop race over de meest iconische Trail van de UK, de Pennine Way! Start in het Engelse Edale in Derbyshire, door Peak district, Yorkshire Dales via de North Pennines over Hadrians Wall en de Cheviot Hills om uiteindelijk te finishen in het Schotse Kirk Yetholm. Dit alles onder zware winterse omstandigheden, zeker deze editie was wat neerslag betreft een schot in de roos door de organisatie.

Voorgenomen trainings intensiteit is sinds begin oktober 2017 niet mogelijk door venijnige blessure hielspoor. In goed overleg met mijn fysio verschijn ik aan de start, annuleren is na 1 oktober niet meer mogelijk. Proberen maar en kijken hoe ver we komen? Enorm zenuwachtig in de week voorafgaand, ik denk door de te verwachte weersomstandigheden, koude, neerslag en vooral de extreem lange nachten, 16 uur donker zal het dagelijks zijn.


(Foto: John Bamber)

De start op zondag 21 januari 8:00 uur is in de luwte maar al vrij snel steekt de wind op en zal het de komende 30 uur regenen, keiharde slagregens die het parcours monsterlijk veranderen in één grote modder/slib massa en waar het voorkomen van natte voeten nu al onmogelijk blijkt. Het eerste traject is 74 km checkpoint Hebden. Slaap hier een paar uur, zorg voor inname van de benodigde energie en laat 2 fikse bloedblaren behandelen. Volgende traject is 100 km, onderweg biedt alleen een bivy en slaapzak uitkomst om een uurtje te tukken, buiten, ijskoud, verschrikkelijk, ik twijfel door te gaan. Regen gaat inmiddels over in sneeuw. In één van de voedingsposten vernemen wij dat er erg veel sneeuw, extreme wind en vrieskou te wachten staat de komende dagen.. De checkpoints worden bemand door enthousiaste vrijwilligers die ontzettend veel zorg aan de deelnemers besteden. We ontvangen diverse adviezen mbt lagen kleding en onze KIT (uitrusting) wordt regelmatig gecontroleerd. Het groeperen van deelnemers zorgt ervoor dat er als collectief gewerkt wordt om zo mijl voor mijl progressie te boeken. Er valt veel sneeuw, een goggle is onontbeerlijk en de te nemen stappen zijn gemiddeld kniediep in de verse sneeuw.

Het gevecht met jezelf is het monotone het alsmaar zelfde landschap. Met name de nachten worden een slachting onder de deelnemers puur vanwege het feit dat er geen einde aan komt, aan niets, het houdt gewoon niet op, step by step met bijkomend het tunneleffect van de hoofdlamp. Hier zijn de mentale ontberingen op hun zwaartepunt en is de zonsopgang alle reden tot een zucht van opluchting. Het navigeren gaat me inmiddels goed af en is van tijd tot tijd de beste afleiding om zo toch weer een aantal uren te slechten. Na 78 uur bereiken we Middleton (CP3) Als we willen vertrekken laat het Mountain Rescue Team ons weten dat we niet mogen vertrekken. In NL ligt Schiphol weer plat en hier wordt een enorme sneeuwstorm verwacht. Tot nader order eten en slapen, aansterken en afwachten. De race wordt maar liefst 12 uur stil gelegd. We gaan ons te buiten tegen de organisatie wanneer blijkt dat we deze uren er niet bij krijgen maar netto gekort in het totaal, doorlopen dus!

De race tegen de klok is nu echt begonnen. Cut off tijden worden strakker door tijdverlies en de enorme damp aan sneeuw die is gevallen, mooi, maar maakt het voortschreden
zelfs tot een hels karwei. Op 7 minuten behaal ik de cutoff in Alston na een sprint van ruim een half uur. Badend in het zweet loop ik binnen maar ik mag er niet in, 7 minuten is tekort, je kan buiten blijven in de sneeuw waar we je eten geven maar binnen is niet mogelijk. Dit is het 2e moment deze race dat ik vol emotie mn startnummer wil vernaggelen…, Sharon, een Engelse Die Hard echter, weet mij te overtuigen dat we moeten doorzetten, juist nu, Fuck them all! En een half uur uur later slapen we een uur in een public bathroom, handdroger aan en dat is de luxe voor dit moment. Gebroken van ijmn houding op de wasbak vervolg ik samen met haar onze missie…, zo voelt het inmiddels en ik begin mijzelf ondanks alle ellende onoverwinnelijk te voelen, dat is in dergelijke wedstrijden voor mij een teken waar ik iets mee kan, houvast voor een mogelijk succes.

Van de 130 deelnemers liggen er nu ongeveer 50 uit de race. Wij gaan door wij gaan voor die grote plak! Sharon en ik liggen elkaar goed, het aftasten de afgelopen 48 uur is overgegaan in volledig vertrouwen in elkaar. Er volgen wat diepgaandere gesprekken en we ervaren elkaars gebundelde kracht om samen mogelijk tot een goed einde te komen. In NL volgen velen onze verrichtingen via LIVE tracking, ze zullen in spanning zijn omdat we nog maar weinig speling over hebben voor de cutoff in Byrness (370 km) . We genieten echter een stralend zonnetje die ochtend en berekenen onze kansen, positief zo ervaren we zelf. We redden CP5 ruim op tijd. Strakblauwe lucht als beloning voor het afzien? De Cheviot Hills zijn adembenemend mooi in deze heldere omstandigheden. We twijfelen aan de waarschuwing van het Rescue Team voor die laatste nacht, het weer is zo rustig maar na het ondergaan van de zon blijkt al snel dat de koudste nacht voor ons ligt, tot -19 gevoelstemperatuur ervaren wij en het enorme slaaptekort ontstaan door tijdroof van de organisatie maakt het er niet beter op. De laatste uren zijn nog bijna desastreus met name door de heftige hallucinaties die we beiden moeten doorstaan.

Om 3:41 AM bereiken we de finish in het Schotse Kirk Yetholm na 163 uur en 41 minuten onderweg geweest te zijn. Mijn liefste partner en jongste zoon blijken te zijn ingevlogen en ontvangen ons dit nachtelijk uur met een warm ontvangst en eindelijk die knuffel waar ik zo ontzettend naar heb verlangd. De finish is het daadwerkelijk aanraken en kussen van de muur van het Border Hotel. Hier ontvang je de begeerde SPINE MEDAL, wat een mooie plak, wat een strijd, wat een overwinning. Herstellen nu en de komende dagen zweven op een roze wolk na dit intense avontuur en een week leven in volledige autonomie.

Next Stop: Swiss Peaks 360 – september 201

Beantwoord

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>