Anne had een loopster kunnen zijn

Ik was 9 toen ik, tijdens een rondje hardlopen met mijn moeder, een auto met een open deur zag staan op een verlaten landweg. Door de opvallend geblindeerde achterruit wist ik dat ik de auto enkele minuten eerder ook al had gezien. Ik zei het tegen mijn moeder die mij vroeg om aan de andere kant van de weg te gaan lopen. Bij het passeren van de auto zag ze een man die zichzelf aan het bevredigen was.

door Vivian Ruijters, foto: Femmy Weijs

Het was de eerste herinnering aan een dergelijk incident en daar bleef het niet bij. Die eerste keer was zelfs nog relatief onschuldig. Evenals masturberende wielrenners die naast me zijn komen fietsen als ik aan het hardlopen was. Het maakt wel dat ik extra alert ben als ik op verlaten of afgelegen plekken loop. Zoals het voorval toen ik nog Eindhoven studeerde. Ik liep in naar het bos om daar wat rekoefeningen te doen voordat ik aan mijn tempo’s zou beginnen, toen ik in mijn ooghoeken wat zag bewegen. Het was een man die ongezien dichterbij probeerde te komen. Iedere keer verschool hij zich achter een boom.

Of toen ik na mijn studie in Eindhoven twee jaar in de Verenigde Staten heb gelopen en gestudeerd. Tijdens een verblijf in een hotel met het team, voorafgaand aan een wedstrijd, merkte ik tijdens het lopen dat ik werd gevolgd door een auto. Ik besloot te versnellen en me uit de voeten te maken, maar de auto probeerde me tot twee keer toe klem te rijden. Gelukkig wist ik veilig het hotel te bereiken.

Het maakt dat ik vind dat je niet alert genoeg kunt zijn en zelfs in geval van twijfel altijd beter kunt omdraaien. Het is daarom ook dat ik altijd berichten op losseveter.nl onder de aandacht breng als ergens een loopster is aangerand of zelfs verkracht. Ik hoop daarmee dat vrouwen zich meer bewust worden van het gevaar als ze alleen gaan lopen.

Ook laatst, bij het verdwijnen van de Utrechtse Anne Faber, werd weer duidelijk hoe kwetsbaar vrouwen zijn als ze alleen op pad gaan. We hebben er geen aandacht aan besteed op onze website, want Anne was op de fiets. Maar Anne had evengoed een loopster kunnen zijn.

Naar aanleiding van die verdwijning – en we weten allemaal hoe tragisch dit afgelopen is – herinnerde ik me een mail die ik enkele weken eerder van een lezeres ontving. Ze begreep niet dat wij iedere keer aandacht besteden aan dit onderwerp. Ze vond het bangmakerij. ‘Laten we in een tijd waarin we het bewegen en hardlopen propageren, niet vrouwen ervan weerhouden te gaan hardlopen. Er is geen enkele reden om thuis te blijven uit angst voor verkrachters in de bosjes. Die zijn er gewoon (bijna) niet, gelukkig,’ zo schreef zij.

Maar een kleine zoektocht op internet laat anders zien. Elke maand is het raak en ik vind dat genoeg reden om deze berichten onder de aandacht te brengen. Niet om vrouwen te ontmoedigen, want het lopen heeft zoveel moois te bieden. Ook op donkere winterdagen maar ben alert en wees bewust van de gevaren.

Deze tekst verscheen als redactioneel in Losse Veter magazine 20

Beantwoord

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  • Luc Krotwaar

    Soms is het jammer dat we in een rechtsstaat leven, dat is m’n eerste gedachte hierbij want dat soort types zou je liefst eerst een trap tussen de ballen geven voordat ze het strafrecht ingaan. Als ik een dame coach dan wijs ik ze altijd op de mogelijkheid om met een paniekalarm te trainen die je aan je sleutelbos kan bevestigen. En om altijd je intuïtie vertrouwen onderweg. Zo’n alarm kun je snel van de sleutelbos lostrekken en een paar meter van je weggooien, in de bosjes bijvoorbeeld. Zodat zo’n trieste figuur afgeschrikt wordt..

    • Toch maar goed dat we in een rechtstaat leven en er in dit soort gevallen geen sprake mag zijn van eigenrichting. Koppel gevoel/emotie los van handelen. Ik mag hopen dat Luc het hiermee eens is.

    • Luc,

      Het is wel heel gemakkelijk om dit af te doen als een kwestie van ‘mannen onder elkaar die er niet uitkomen. Dit gaat om het principe dat je geen eigen rechter speelt of eigen rechter spelen promoot. Dat is ook wat ik bedoel met ‘scheid emoties van handelen’.. Wanneer ik al mijn gevoelens direct vorm geef in gedrag, houdt dat niet lang stand. Dus eerste gedachte: ja prima. Daar zullen veel mensen zich in kunnen vinden. Dat je mijn vraag om gevoelens/emoties los te koppelen van handelen verwerpt, gaat er bij mij niet in. Je bent geen dier maar een mens met reflectie op gevoel en handelen. Zo niet dan wordt het tijd dit te oefenen. Buiten dit gegeven is het gelukkig in Nederland zo geregeld dat wie eigen rechter speelt strafbaar is.

  • Ik denk dat de topsporters minder drukte hoeven te maken dan de joggers. Heel flauw. Het is een serieus onderwerp: ik denk dat crimineel gedrag voor sommige mensen aanvaardbaar/normaal gedrag is.

    Bewustzijn daarvan kan helpen.

  • Ja, het is toch te gek voor woorden… dat een meisje of vrouw niet meer gewoon een rondje mag rennen, door het bos, over de heide, langs de rivier. Wij mannen doen dat toch geregeld, en ook ik ben kansloos als ik 2 of 3 misdadigers tegen zou komen in het donker.

    Toch is het elke maand (kennelijk) raak, en waarschijnlijk in een 99% zijn het meisjes die de dupe zijn.

    Ikzelf kan niet leven zonder te rennen, en ren het liefst alleen. Dat moét toch als vrouw ook mogelijk zijn.

    Geen slecht idee dan ook zo’n alarm van Luc Krotwaar of iets dergelijks.

  • We horen het helaas maar al te vaak de laatste tijd. Het systeem rond het strafrecht is niet perfect. Er werd al gesproken over een betere methode om TBS te toetsen.

    Wat Luc voorstelt is een goed idee, echter bijzonder jammer als dit nodig zou blijken te zijn.
    Het recht in eigen hand nemen is geen goed idee, als zorgen dit soort situaties voor de neiging dit wel te doen.

  • Tot nu toe alleen reacties van mannen…

    Ik ben wel benieuwd of de vrouwen iets meenemen, zoals het ‘paniekalarm van Luc, pepperspray of iets anders. Zelf zou ik mijn dochter wel zoiets meegeven, plus zelfs misschien wel een GPS tracker..

    • Attje Boom

      Ik loop als vrouw regelmatig door het bos of over stille wegen. Heb echter nog NOOIT last gehad van vervelende situaties. Ik neem wel altijd mijn telefoon mee, mijn man kan zien waar ik ben en ik heb een noodknop op m’n mobiel.

  • Nederland kent een goed functionerend en onafhankelijk rechtssysteem. Ga je een paar landen verderop, zeg maar West-Europa uit dan is een fatsoenlijk rechtssysteem amper aanwezig en komen zaken vaak helemaal niet voor de rechter. Dit misdrijf vindt in Frankrijk plaats. Misdrijven van dit soort worden overal ter wereld gepleegd. Als een betrouwbare functionerende overheid én werkend onafhankelijk rechtssysteem niet aanwezig is , gaan mensen veel sneller over tot eigenrichting. Het laagje beschaving is maar dun. @Clemens heb je zelf wel een ernstig voorval of in je directe omgeving meegemaakt en wat dacht je toen?

    • Michiel@ Ik begrijp je inleiding niet, maar zal ingaan op je vraag. Zoals ik al schreef in reactie op Luc, kan ik mi eerste reacties en emoties heel goed voorstellen, die heeft iedereen. Alleen moet je jouw emoties niet direct koppelen aan jouw handelen. Dat heet zelfbeheersing/ zelfcontrole en even de consequenties doordenken. Dus je vraag zou niet moeten zijn ‘wat dacht je toen?’ maar ‘wat deed je toen?’

  • Het openhartige verhaal van Vivian verdient een compliment. Bijna elke vrouw die ik in het verleden meer dan oppervlakkig heb gesproken (relaties, familie, vrienden) heeft wel eens te maken gehad met overlast waarbij een seksuele component een grote rol speelt. Ik haalde in mijn vorige post het misdrijf in Frankrijk aan omdat ik hier bij een ander bericht een paar zinnen over schreef.

    http://losseveter.nl/2017/10/31/verkoold-lijk-gevonden-zoektocht-naar-hardloopster/#comment-196446

    @Clemens in de 1e reactie van Luc staat deze zin en hij noemt het een gedachte “want dat soort types zou je liefst eerst een trap tussen de ballen geven voordat ze het strafrecht in gaan” Daar is niets mis mee en velen met hem zullen dit soort en andere gedachten hebben. Wat jij vervolgens doet is mi een belerend toontje aanslaan en dit draagt niets bij aan praten over het onderwerp.
    Verder schreef ik over de zeer grote verschillen tussen het rechtssysteem in Nederland en vele andere landen, waar een goed functionerend onafhankelijk rechtssysteem nauwelijks bestaat. Het lijkt me nogal van belang in het geval van zeer zware misdrijven.

    • Michiel@ Op mijn vraag of Luc vindt dat emoties losgekoppeld moeten worden van handelen en dat er ook nog altijd zoiets is als een rechtstaat die eigenrichting afwijst, antwoord Luc NEE. Drie letters, niet meer dan dat. Later doet hij het af met ‘een onderwerp waar mannen onder elkaar niet uitkomen’. Dat is een uiterst merkwaardige reactie en is geen toelichting op zijn NEE.
      NB: ik zeg ook: ‘Dus eerste gedachte: ja prima. Daar zullen veel mensen zich in kunnen vinden.’ Dus kom er bij mij niet mee aan dat ik die gedachte afwijs. Gewoon goed lezen. Ik wijs op het verschil tussen gedachten en handelen. Ik vind dat mensen er niet mee wegkomen wanneer ze iets doen… omdat nu eenmaal bepaalde gevoelens hebben. Als we allemaal onze gevoelens direct vertalen in handelen wordt het een zootje: we beschikken niet alleen over een dierenbrein, maar zijn ook in staat tot nadenken.

  • Ik vind het heel dubbel, ik kan me namelijk ook heel goed vinden in de reactie van de brievenschrijfster. Natuurlijk wens je niemand het lot van Anne Faber toe, maar voor mij is de beperking van mijn vrijheid als ik niet meer in mijn eentje zou kunnen hardlopen op welk moment of plek ik dan ook wil een veel groter en tastbaarder probleem. De kans dat je iets dergelijks overkomt is statistisch gezien gewoon niet zo heel erg groot. Veel kleiner bijvoorbeeld dan de kans dat je door een auto geschept wordt en toch gaat het gros van de mensen nog zonder lampjes de straat op. Ook ik heb wel vervelende dingen meegemaakt tijdens loopjes, maar gelukkig nooit iets waar ik blijvende emotionele of fysieke schade aan overhield. En de vrijheid van het hardlopen helpt mij juist om me sterk, onafhankelijk, onoverwinnelijk te voelen.

  • @Clemens je doet weer hetzelfde, n.l. een belerend toontje aanslaan. Kom met een reactie die op het verhaal aansluit!M Ben je officier van justitie of rechter?

    • Michiel@ Ik zou het fijn vinden als je gewoon goed leest wat ik schrijf. Praat mij geen conclusies aan die ik niet getrokken heb en richt je pijlen bijvoorbeeld op hetgeen Luc zegt. En dan niet alleen over wat zijn gedachten zijn maar ook de aanvulling erop na vragen van mij. Dat geeft namelijk te denken.
      NB het heeft geen zin emoties lijdend te laten zijn, maar het verstand.