Vastenburg slaat baanseizoen over en wil zich op marathon richten

Jip Vastenburg slaat de rest van het baanseizoen over. De 23-jarige atlete, specialiste op de lange afstanden, gaat zich richten op het wegseizoen. Vastenburg is van plan om zich toe te leggen op de marathon. Om op die afstand te kunnen presteren, loopt ze in oktober een halve marathon. Lees hier verder

Beantwoord

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  • Snap het niet meer zo. Eerst wilde ze zich richten op de kortere afstanden om meer snelheid te krijgen. Nu een hele zomer trainen voor een halve? Op haar twitter zegt ze volgend jaar weer de baan op te gaan. Vraag me af of het nog goed komt met Jip. Jammer.

  • René Godlieb

    Wat n zwaktebod! Waar is dit misgegaan? Het komt nooit meer goed met Jip. Ze is niet naarGrete Koens over gestapt voor de marathon, althans dat haalde ik niet uit de interviews.. ontzettend jammer. Te vroeg veel te hard getraind. Dood en dood zonde.

    • @ben het helemaal met René eens: zie het inderdaad als een zwaktebod en niet een sterke keuze. Keuze voor de marathon, overslaan van het baanseizoen: Jip moet vooral haar belastbaarheid vergroten (werken aan het verbeteren van de voorwaarden waaronder ze kan presteren). Onder de halters dus (en niet alleen een ielige stang, ook met flinke weerstand. Kracht gericht op het sterker maken van de houdingsspieren (met en passent een positieve hormonale boost en mentale oppepper)

  • Mijn eventuele gelijk komt niet echt als een verrassing, Ton. Hoeveel talentvolle atleten zijn Jip al voorgegaan in de ruim 50 jaar dat ik atletiek beoefen. Helaas leert men er niet van. Elke keer opnieuw traint men als junior te veel, te hard en te specifiek. Gevolg: als senior lukt het niet, progressie blijft uit en men geeft er de brui aan. Ook nu lees ik regelmatig verhalen van 14, 15 en 16 jarigen, die iets harder kunnen lopen dan leeftijdsgenoten ( nogal een kunst met deze generatie!!! ). En allemaal roepen ze dat de Olympische Spelen het doel is. Velen noemen dit gezond ambitieus. Ik vind het dikwijls grootspraak en onrealistisch. Jammer dat veel “deskundige” trainers en de media in het verhaal van deze sporters meegaan.

  • Ik vind het vooral een moedig besluit. Niet op korter termijn naar dit baanseizoen kijken, en het WK in Londen waar Jip al voor gekwalificeerd was, maar richting haar marathondroom in de toekomst. Knap dat ze samen met Grete kiest om aan d’r belastbaarheid te werken, zonder die intensieve en belastende zware baantrainingen (en wedstrijden). Besluit waardoor ik alleen maar meer in Jip ga geloven. Succes Jip, je kan het!!

    • De marathontoppers van weleer deden toch juist veel meer wedstrijden, ook op de baan? Las ik althans over in Oerend Hard.

      Als je minder (kortere) wedstrijden doet moet alle kwalieit in training gebeuren en leun je mentaal steeds op maar één doel heel ver weg.

      Als je steeds minder wedstrijden doet/kunt, ontbreekt het dan aan talent, belastbaarheid, slimme opbouw, of realiteitszin?

      Een topresultaat dwing je niet per se altijd af met specialiseren. Een beetje snelheid overhouden kan geen kwaad, toch?

      Zat er misschien (al) teveel duur in het programma naast de baangerichte trainingen? Ik hoop dat oorzaak en gevolg niet omgedraaid worden.

  • Alex Bouwmeester

    Haar doel is al minstens een jaar of 5 de olympische marathon van 2020 in Tokio. Nu ze de overstap, – anderhalf jaar voordat de kwalificatie voor Tokio begint – maakt, vind opeens iedereen het raar en maakt ze grote fouten en het word nooit meer wat.

    Wat een hoop azijn toch hier.

    Jip, doe vooral waar je zin in hebt. Train gewoon gestaag door met de lange-termijn visie die je al jaren lijkt te hebben en (met wat geluk) komt het helemaal goed.

  • Koens krijgt ze aangeleverd vanuit functie bondscoach en logisch dat je dan snelle atleten krijgt. Johan voogd moest vooral hebben van talenten die keuze maakte of uit eigen kweek av34 kwam.
    Benieuwd of Koens zonder atletiekunie ze ook zou vergaren.

    • Rene Godlieb

      Voogd had ook twee petten op dikwijls: talencoach AU en tegelijkertijd zijn eigen groep. Hij kon ze zo oppikken. En weg waren ze. Nare praktijken. En u teleurgesteld zijn dat atleten zonder boe of ba vertrekken……

      • Titus Mulder

        Rene heeft deels gelijk wat betreft de ronselpraktijken van Johan. Maar wil er wel een kanttekening bij zetten. Het gaat in deze discussie niet om deze vraag, maar of wisseling van trainer goed is voor atleten. Het ligt niet aan de trainers. Een topper kenmerkt zich door het talent in fysiek opzicht maar ook in mentaal opzicht. Wanneer het even minder gaat is wisseling van training en omgeving geen optie. Dat is vluchten Atleten en sporters maken allemaal mee dat het een periode minder gaat. Of door blessures, motivatie of wat dan ook Het zijn net echte mensen. Echte toppers blijven gewoon bij zichzelf ipv wisselen van trainers en omgeving.

        • Volgens mij heeft e.e.a. niet zozeer te maken met een trainerswissel, maar met de trainingsaanpak, c.q. een verre van optimale investering in de belastbaarheid en teveel belasten in de looptrainingen. Of dat nu zit in intensiteit, omvang of frequentie: wanneer er niet gezorgd wordt voor een grotere belastbaarheid (voorwaarden om te kunnen presteren) is het blessuregevaar groot. Belastbaarheid vergroot je niet door balansoefeningen op één been. Dat effect is gelijk aan de zogenaamde valpreventie bij ouderen: proprioceptief,Belastbaarheid vergroot je door echte stabiliteitsoefeningen (het trainen op kracht van de houdingsspieren. Dit zijn de vaak niet-zichtbare spieren diep gelegen in het lichaam die het skelet bij elkaar houden). Veel trainers vinden dat ze het maximale uit hun talent moeten halen, terwijl ze er het maximale ‘in moeten stoppen’: de atleet fysiek zodanig uitrusten dat deze in staat is optimaal functie te vragen en blessurevrij te blijven. Zo zal er een geleidelijke prestatieontwikkeling zijn gedurende de hele hardloopcarrière en erna.

        • Rene Godlieb

          @Titus, eens hoor.
          Ik reageerde op Runner79 die aangaf dat atleten de keuze maakte voor Johan Voogd. Dat ligt m.i. iets genuanceerder. Verder gaat deze discussie inderdaad of wisseling van trainer goed is. Ik ben van mening dat het vaak paniekacties zijn die weinig veranderingen te weeg brengen. Atleten moeten het eerst bij zichzelf zoeken.
          Ik heb zelf wel eens met een atleet van naar een andere trainer gezocht toen we beiden het idee hadden dat we er alles aan hadden gedaan om datgeen te bereiken wat we wilden maar dat niet lukte. Proces van jaren.. Kijken of een andere wind veranderingen teweeg brengt. Ik geloof nooit dat Jip na Rio bij Grete is gaan trainen om zich te focussen op de marathon. Welke ervaring heeft Grete daar nu mee? In ieder geval een verrassende keuze. Dan had ik een andere keuze gemaakt. Ik vind heel wat van Johan Voogd maar ik denk dat hij onterecht is afgeserveerd door Jip. Ik denk dat Jip eerst zelf eens in de spiegel had moeten kijken. Hoe komt het nou dat ik sind s Zurich nauwelijks een jaar lang fit ben gebleven en hoe komt t dat ik dat nivo nauwelijks meer heb gehaald? Dat is toch niet alleen de schuld van Johan Voogd?

          • Ik denk ook dat de keuze voor Grethe gebaseerd is op het feit dat zij toppers moet begeleiden om haar baan te behouden. Daar kan Grethe niets aan doen maar dat is een beleid van de AU. Als Jip slim is, en dat is ze, dan kiest ze nu voor een terugkeer of in overleg met Johan voor een marathontrainer. Dat is immers haar doel.

  • Herman Vrijhof

    De quiz is natuurlijk voor een groot deel lariekoek. De praktijk leert dat je coaches hebt die atleten informeren over mogelijkheden om beter te worden en daarbij de huidige coach van betrokken atleet daar ook in betrekken. Je hebt ook coaches die als aasgieren boven talent hangen en het talent als eerste wijsmaken dat ze bij de huidige coach er niets van af weet. De laatsten verzieken ongeveer alles voor het talent. Relatie coach/talent is als een maatpak, is één van beiden tijdelijk even te dik of te dun dan staat het pak strak of gaat het lubberen. Niets vreemds aan. De hobbels liggen niet zelden bij de atleet. Communiceren is een kunst, dat mag wat mij betreft competentie nr. 1 zijn. Bij velen mis ik dat. Helaas is KNAU daar geen uitzondering op.

  • Bas van Dam

    Is het niet mogelijk dat ze gewoon niet beter kan? Op de weg is in ieder geval publicitair en financieel interessanter? De ronsel discussie ernaast kan ik deels overigens ook volgen. Er zijn ook trainingsgroepen die, vaak met medeweten van de AU, talentvolle jeugd uit de regio mogen benaderen.

    • Natuurlijk kan Jip beter! Minder hardlooptrainingen, regelmatig kracht. Op die manier versterkt ze de voorwaarden om hard te lopen.
      Ze heeft tot nu toe vooral functie gevraagd: lopen, lopen, lopen. Een beetje het Nederlands model als je het mij vraagt: we trainen het talent tot het op is en zeggen dan dat ze zware botten hebben oid. Jip barst van het talent, nu nog leren goed te attribueren (je niet achter allerlei aannames of externe omstandigheden verschuilen), scherp zijn op wat er nodig is om goed te presteren. Zuinig zijn met energie en investeren in energiebehoud door vooral de houdingsspieren regelmatig te trainen. Dat doe je niet met een kale halterstang, maar echt met flinke weerstand. De tijd dat je hard kon lopen door veel, lang en intensief hard te trainen is voorbij. Je moet werken aan de fitheid: fysieke kracht geeft bovendien mentale kracht (en brengt de hormonen in balans). Het vraagt wel lef, want je moet durven afwijken van het geijkte trainingspatroon dat door 95% van de Nederlandse trainers wordt uitgedragen.

      • Tom Wouters

        Het heeft er alle schijn van dat Jip Vastenburg een klassieke fout maakt, die veel talenten al een succesvolle internationale carrière heeft gekost. Overschatting van de eigen mogelijkheden en vooral de weg naar de top. Iets wat Nederlandse atleten vaak parten speelt is het gebrek aan wedstrijdhardheid. Denken dat je op de OS een goede 10 km kan lopen met als voorbereiding twee kleine wedstrijdjes zonder tegenstand is een lachertje. Ook de obsessie met de marathon is veelal een kwestie van overschatting. Hoeveel talenten die over de marathon spraken als ultieme doel zijn nu eigenlijk goede marathonlopers geworden? Een enkeling.
        Jammer dat
        Vastenburg niet de route heeft genomen die Krumins-Kuijken heeft genomen. Eerst een goede baancarrière en dan, als de tijd rijp is, een overstap naar de langere afstanden op de weg.

          • Tom Wouters

            Een ander recent voorbeeld is Jesper van der Wielen. Net als Jip als junior wereldtop. Daarna door verkeerde keuzes te maken (bijvoorbeeld
            zo snel mogelijk het lucratieve wegcircuit in te gaan) is de doorgroei naar het topniveau bij de senioren nooit tot stand gekomen.

  • Als ik mij goed herinner zei ze zelf in 2015 al dat marathonlopen (bij OS 2020) haar grootste droom is. (als co-commentator bij de halve marathon EK Zurich) Lijkt mij logisch dat je daar dan nu zo’n beetje serieus voor moet gaan trainen.

  • @ Tom Wouters, zeer overtuigend bewijs. Jouw redenatie: Hij was wereldtop bij de junioren, dus de wereldtop lag voor het oprapen, dus dan moet hij wel verkeerde keuzes gemaakt hebben. Wereldtop bij de junioren zegt gewoon nog niet zoveel over de toekomst. Er zijn ook ieder jaar weer nieuwe junioren, met steeds een nieuwe top, bij de senioren kun je 5 tot 10 jaar wereldtop blijven..

    • Tom Wouters

      Nee, ik heb helemaal niet gezegd dat wereldtop bij de junioren automatisch betekent dat je ook wereldtop bij de senioren wordt. Maar zowel bij Vastenburg als bij Van der Wielen moet je constateren dat ze zich de laatste seizoenen niet meer verbeteren. Hun toptijden dateren van het begin van hun seniorentijd. Daarna hebben ze gewoon niet meer op dat niveau gepresteerd. Dan kan ik niet anders constateren dat ze iets niet goed doen, want aspiraties hadden en hebben ze genoeg.

      • Je noemt dit als voorbeeld voor je eerdere stelling over een klassieke fout van talenten die daardoor een succesvolle internationale carrière zijn misgelopen. En dan schrijf je letterlijk ter onderbouwing hiervan: ‘ door verkeerde keuzes te maken is doorgroei naar het topniveau bij de senioren nooit tot stand gekomen’. Laat haar / hun lekker haar / hun eigen route kiezen, zonder dat jij ze met deze overdreven en ongefundeerde meningen loopt te veroordelen.

        • Tom Wouters

          Het zijn toch die atleten die gefrustreerd zijn geraakt omdat ze niet bereiken wat ze willen bereiken? Niet ik, mij zal het persoonlijk worst zijn of het ze wel of niet lukt. Ik maak slechts een analyse van de situatie. Maar natuurlijk heb je gelijk: vrijheid, blijheid. Laat die atleten lekker zelf bepalen wat ze willen. Moeten ze alleen niet zeiken dat ’t allemaal niet zo lekker gaat en niet zo makkelijk is als ze dachten. Net zo goed als jij zo’n typisch Nederlandse azijnpisser bent die meningen van anderen simpel wegzet als overdreven en ongefundeerd.

          • Laten we het er maar op houden dat we het er over eens zijn dat jouw stelling over een klassieke fout waardoor veel talenten een succesvolle internationale carrière zijn misgelopen ook maar een mening is.