Scott Jurek over veganisme, voeding en de ontwikkeling van ultramarathons

Scott Jurek heeft vele ultramarathons op zijn naam geschreven, waaronder drie keer de Spartathlon. De 43-jarige ultraloper is vegetarisch en auteur van het boek ‘Eat & Run’. Enkele vragen aan Scott Jurek.

ScottJurek_Berlin0914_04

De ultramarathon is de laatste jaren uitgegroeid tot een fenomeen. Wat kan jij, met je 20 jaar ervaring in deze sport, vertellen over de ontwikkeling in de afgelopen jaren? Zijn de races intenser geworden? En is de concurrentie toegenomen?
Scott Jurek: Er hebben zeker veranderingen plaatsgevonden. Een voorbeeld is de stijging van de populariteit. Tegenwoordig horen meer mensen over deze wedstrijden waardoor het moeilijker is om deel te kunnen nemen. Nu zijn er loterij-systemen waardoor je je niet meer op de dag zelf kan inschrijven. Toen ik twintig jaar geleden begon, was er slechts een handvol races waar je jezelf van te voren voor moest opgeven. Nu moet je zeker zes, acht of soms zelfs tien maanden van te voren opgeven. Maar ik denk dat het veel heeft gedaan voor de sport. Over heel de wereld zijn meer evenementen gekomen. Bovendien is de concurrentie in de top heviger geworden. Maar dat kan ook komen doordat ik ouder ben geworden en de concurrentie steeds jonger wordt. Dat deze sport groeit, maakt me blij. Ook zijn er steeds meer vrouwen die deelnemen. In sommige wedstrijden in de VS is 40 tot 50 procent van de deelnemers vrouw. Het is tof om te zien dat de man-vrouwverhouding aan het verschuiven is.

Wat voor rol speelt veiligheid voor jou als ervaren ultraloper?
Scott Jurek: Natuurlijk is veiligheid belangrijk. Er is echter een groot verschil tussen onveiligheid en niet voorbereid zijn. Je wilt er zeker van zijn dat je genoeg eten en water bij je hebt, net zoals de juiste uitrusting. Misschien dat je ervoor kiest om een gps-systeem mee te nemen als je alleen bent. Maar tijdens de meeste wedstrijden is er niet echt een groot risico. Natuurlijk komen er vragen op als: ‘Zal ik van een richel afglijden?’, ‘Zal ik vallen en een been breken?’. Maar dat is ook het risico dat ik neem als ik de straat oversteek of in een auto rijd. Wel is er de kans dat je uitgedroogd raakt. Maar is dat niet het idee van de ultramarathon, om juist het onbekende op te zoeken? Dat is waarom er wedstrijden in de Death Valley worden gehouden of in de hoge bergtoppen van Colorado. Dit soort situaties halen de kracht om te willen overleven naar boven. Dat is waarom je ultramarathons rent.

Wanneer komt het moment dat jij zelf een wedstrijd gaat organiseren?
Scott Jurek: Ik heb daar veel over nagedacht. Ik heb veel vrienden ondersteund die dat soort wedstrijden organiseren, ik ben jaren vrijwilliger geweest. Het mooie van deze sport is dat mensen proberen om een deel van deze hechte gemeenschap te zijn. Organisaties van sommige wedstrijden verplichten dat je een paar uur moet helpen op de weg, zoals helpen bij de start en finish of het versterken van de hulpposten en logistiek. Ik vind het leuk om dat soort dingen te doen. Ooit zou ik zelf graag een wedstrijd organiseren, maar de komende jaren nog even niet.

Je pleit voor veganisme. Hoe ben jij ooit, als jager en visser uit Minnesota, een veganist geworden?
Scott Jurek: Soms krijgen mensen de ingeving en realiseren zich dat ze hun leven moeten veranderen. Voor mij was dat niet zozeer het geval. Het waren verschillende dingen waar ik anders door ging denken. Een ding daarvan was dat mijn moeder MS (multiple sclerosis, red.) kreeg. In die tijd ging ik naar de school voor fysiotherapie. Ik zag wat we aan de patiënten te eten gaven. We probeerden hen beter te maken terwijl ze slecht te eten kregen. Ik las het boek Spontaneaous Healing van Dr. Anrew Weil, dat mij hielp om de connectie tussen voeding en gezondheid te begrijpen.

Vroeger als kind gingen we jagen en vissen. We hadden een tuin en leefden van het land. Toen ik twintig was, werd ik bewust van dat ik moest nadenken over wat ik in mijn lijf stop. Dr. Weil stelt in zijn boek dat het lichaam een aangeboren vermogen heeft om zichzelf te genezen en dat dieet een belangrijk onderdeel is. Een ander boek dat mij beïnvloed heeft is Mad Cowboy van Howard Lyman, een derde-generatie veehouder uit Montana die besloot om veganist te worden. Toen begon ik te denken van: als hij veganist kan worden, kan ik dat ook. Dat alles maakte dat ik geïnteresseerd in voedsel werd, in nieuwe smaken en in de etnische keuken. Ik werd geïnspireerd door al dat nieuwe eten.

Vaak associëren we eiwitten met inspanning. Denk je dat het mogelijk is om lange afstanden te lopen zonder eiwitten?
Scott Jurek: Je kan zeker geen lange afstanden lopen zonder eiwit. Sommige mensen gaan ervan uit dat als je veganistisch eet, je alleen maar fruit en groente eet. Zelfs de WHO (World Health Organization, red.) pleit dat 7 tot 8 procent van je dagelijkse inname uit eiwit moet bestaan. Dat is makkelijk te doen. Soms kom ik zelfs aan 20 procent, wat zeker niet lukt met alleen maar fruit en groente. Tijdens het lopen is eiwit niet zo belangrijk om te eten. In ultramarathons ben je niet constant aan het denken dat je eiwitten moet eten. De koolhydraten en vetten die zijn opgeslagen in je lichaam leveren op dat moment energie. Maar als het op herstellen aankomt zijn eiwitten de sleutel. Tekort aan eiwit veroorzaakt spierpijn en ontstekingen. Je hebt deze aminozuren nodig om te herstellen en op te bouwen. Bonen en granen kunnen dat ook doen. Ik eet veel sojaproducten, zoals tempeh en tofu, maar ook eiwitpoeder gemaakt van erwten en bruine rijst. Ik gebruik dus veel eiwit in mijn dieet. Maar je moet je er wel bewust van zijn. Dat is de sleutel. Je kunt niet alleen maar een salade eten en denken dat je goed bezig bent en geen eiwitten nodig hebt. De belangrijkste les is dat je bewust moet zijn van wat je eet en dat je er moeite in moet stoppen, of je nu een alleseter of een veganist bent.

(Vertaling Vera Geenen)

Beantwoord

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>