Tweevoudig Olympisch kampioen 1980 overleden aan gevolgen klaplong

Miruts Yifter is op 72-jarige leeftijd overleden in een ziekenhuis in Toronto (Can). De Ethiopiër liep op de Olympische Spelen van 1980 in Moskou naar goud op de 5 en 10 kilometer. Yifter is in een ziekenhuis in Toronto gestorven aan de gevolgen van een klaplong. Hij lag al meer dan een jaar te bed. Lees hier verder

Beantwoord

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  • Zijn prestaties vielen des te meer op, omwille van zijn fenomenale slotrondes. Maar het tempo toen lag een stuk lager dan nu, en toen waren er ook weinigen in staat om nog sterk te versnellen tijdens de slotronde. Misschien wel omdat er, op bloeddoping na, geen niet traceerbare dopingmiddelen bestonden.
    Indien hij op zijn sterkst, nu zou meelopen, zou hij allicht nauwelijks nog aan sprinten toekomen, wegens het moordende tempo onderweg. Maar dit neemt niet weg dat we steeds met plezier uitkeken naar zijn eindversnelling. Toen hij op zijn sterkst was, miste hij dan nog de OS van Los Angeles. Om later op pensioenleeftijd nog dubbel olympisch kampioen te worden.

  • Los Angeles was in 1932 en 1984, Yifter had in 1976 in Montreal zeker medaillekansen gehad. Sportboycots zijn altijd triest, of dat nu die van 1956, 1976, 1980, 1984 of 2016 waren.
    Die bloedtransfusies van Lasse Viren, waren die toen verboden? Nu wel, maar toen ook al? Dacht het niet toch? En testosteron was toen toch ook niet traceerbaar? Beide nu wel.
    Anyway: los van dit alles waren zulke wedstrijden toen ook al prachtig, zelfs al gingen ze dan iets rustiger dan nu, wel in een tempo dat we in de lage landen niet jaarlijks weten te scoren. Trainen dus: hup naar buiten! Waar zijn de Finnen trouwens gebleven?

  • Klopt, het was Montreal. Hormonale doping van de eerste generatie werd toen vooral toegepast voor de krachtonderdelen in de atletiek. Spurten, werpen, springen, maar ook halve fond. Wel al traceerbaar, maar de sportinstanties keken weg en stelden lange tijd de onderzoeksmethodes uit die via bloedanalyse wel een en ander konden opsporen, uit financiële overwegingen maar ook uit politieke overwegingen. De Amerikanen, de Russen maar vooral de Oost-Duitsers mochten niet voor de borst gestoten worden. Met enorme gevolgen. In de eerste plaats op sportief vlak, waar generaties atleten kansloos waren tegen de extreme, vervormde spierbundels uit vooral Oost-Duitsland. Later had dit ook vreselijke gevolgen voor de gedopeerde atleten zelf. Ziektes, aftakeling, geslachtswijziging, depressies, zelfmoorden…. In de fond was hormonale doping nog niet zo werkzaam als vandaag, met de nieuwe generatie hormonale doping. Het enige wat hielp, waren amfetamines. Maar die waren toen al gemakkelijk traceerbaar via urine-onderzoek. Nu razen atleten als een Mo Farah van start tot finish, met nog een flitsende slotronde à la Yifter er bovenop, naar de overwinning. Enkel klunzen geloven nog dat dit enkel op teff, of indien hij de Britse gewoonten overgenomen heeft, op eggs and bacon, kan.