Zelfs onze best getrainde atleten zouden fysiek kansloos zijn tegen onze voorouders

100m_Bolt_Gatlin_770_RW
Foto: Rob Weeda

Als je één van je voorouders tegen het lijf zou lopen die enkele millennia geleden leefde, dan zou die je lichamelijk op zowat elk vlak ver overtreffen. Tot die conclusie komt een groep wetenschappers op basis van recente onderzoeken over de musculoskeletale achteruitgang van de mens. “Zelfs onze best getrainde atleten zouden kansloos zijn tegen onze voorouders,” aldus Dr. Colin Shaw van de Phenotypic Adaptability, Variation and Evolution Research Group aan Cambridge University. Lees verder op Express.be

Beantwoord

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  • @Allan van Alten
    Volgens mij gaat de evolutietheorie over het ontwikkelen van de mens om zich het beste aan te passen aan de huidige omstandigheden. Ik snap uw opmerking dus niet helemaal…

  • We evolueren door. Elke volgende generatie is beter bestand tegen dagenlang naar een scherm turen, en op een stoel of bank zitten.
    We worden goed in wat we ons lichaam vertellen dat belangrijk is. Vroeger was dat jagen en strijden. Nu is het…vul maar in.
    Echt een vaart zal het wel niet lopen denk ik. Vermoed dat voeding een veel grotere rol speelt.

  • paul wernert

    Er zit wel een kern van waarheid in Cloxxi’s bewering. De in de atletiek zo gekoesterde motorische vaardigheden bij de NL-jeugd lijken (mijn n=1-waarneming) geleidelijk aan van lager en lager niveau. Iets wat trouwens door Raina Reider tijdens het AU-coachcongres van eind vorig jaar over de jeugd in Florida werd opgemerkt.

  • Ik wil hier toch enige nuance brengen. Het klopt dat de jeugd in de breedte niet meer de lichamelijke kwaliteiten van onze vroege voorouders bezitten. Maar daar houdt het bij op. Onze voorouders leefden bijna puur instinctmatig. Leven en overleven. Naar gelang de omgeving en het klimaat waren de omstandigheden van vrij leefbaar tot heel hard. De door de auteurs wat simplistisch als monsters omschreven voorouders, leefden nauwelijks veel langer dan hun volwassenheid. Ze waren ook veel kleiner en gedrongen, wat superprestaties sowieso al onwaarschijnlijk maakt. Het bijna puur instinctmatig leven hield natuurlijk ook in dat de ‘oermens’ zich helemaal niet bezighield met (wetenschappelijk verantwoord) trainen. Dat energieverlies van het ‘bewegen voor het plezier’ was er helemaal niet bij. Dit in combinatie met vaak eenzijdige voeding en de soms moeilijke leefomstandigheden maakten van deze mensen allesbehalve supermensen. De auteurs gaan er ook verkeerdelijk van uit dat alle oermensen zomaar toegang hadden tot een superdieet van vis, gezond vlees, groenten, granen… Dat is het geromantiseerd idee, blijkbaar ook van sommige pseudo wetenschappers. Hier en daar zullen deze leefomstandigheden allicht, bij toeval, voorgekomen zijn. Maar de doorsnee oermens haalde nauwelijks de volwassen leeftijd door de harde levensomstandigheden.
    Maar nogmaals, in de breedte konden deze oermensen in alle leeftijdscategorieën en in beide sexen, veel beter tegen een stootje. Obesitas zal er niet bij geweest zijn. Maar tegen de getrainde triatleten, afstandslopers enz. van vandaag, zouden ze het zeker ruimschoots afleggen.

  • timmybossie

    Jammer maar helaas niet waar. Waar vind je 50 jarige die 14:30 lopen in die tijd? Waar vind je uberhaubt 50 jarige in die tijd? Idd onder de grond 😉

  • @ Paul en Cloxxki; er zit helemaal geen kern van waarheid in Cloxxki’s bewering. Er is níets evolutionairs meetbaar van generatie op generatie. Daar gaan minstens hónderden, duizenden tot tienduizenden jaren overheen.
    1 generatie die op de bank hangt, brengt daar geen verandering in.

  • Iets beter uitgelegd: veel vreten en weinig bewegen zijn gewoontes en daarmee cultuurlijk. Als er al genen zijn die dergelijk gedrag bij de een iets makkelijker laten ontstaan dan bij de ander, dan nog zijn er alleen evolutionaire gevolgen als dat gedrag nadelig uitpakt vóórdat ze zich hebben voortgeplant. Maar de dikkerds hebben zich vaak al voortgeplant voordat ze aan vetzucht of beweegarmoede bezwijken.
    Dit is ook de verklaring dat er zoveel ouderdomskwalen zijn. Als er iets is waar je ernstig ziek aan wordt ná de voortplantingsleeftijd, dan is er nul evolutionaire druk om die kwaal genetisch aan te pakken. Met de huidige kwaliteit van de gezondheidszorg is het zelfs zo dat steeds meer kwalen over de voortplantingsleeftijd heen getild worden, dus dan gaat de evolutie andersom: naar steeds meer aanleg voor steeds meer kwalen. Je bezwijkt er immers niet aan.

  • Peter, das niet waar GENE MUTATION is al zichtbaar // meetbaar van generatie op generatie.
    Stel jij gaat op 2000m hoogte wonen en maakt daar een zoon. Dan is het mogelijk dat hij het gen voor aanpassing van de longen bezit. de generatie daarna zal dan nog sterker een aanpassing maken.
    Dus iedere generatie een stapje.

    Nou ja dit heb ik ook maar gelezen 😉

    http://www.theguardian.com/science/2010/jul/02/mutation-gene-tibetans-altitude

    http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/21718164

  • Frank Koopmans

    In de aanhef wordt gesproken van enkele millenia, in het artikel van 30.000-150-000 jaar geleden. Dat is nogal een verschil. We stammen af van de aap. De aap is een stuk kleiner en niet berekend op het lopen van lange afstanden. Ook de Neanderthaler, die tot 30.000 jaar geleden leefde, had nog te kleine benen om goed te kunnen lopen. Wel was hij sterker van boven. In Azië staken onze voorouders amper een meter boven de grond uit.

    Het is dus maar net over welke voorouder en over welke vorm van bewegen je het hebt. Misschien konden ze aardig bankdrukken. Maar onze voorouders liepen ons er echt niet zomaar uit. Want wij hebben ons het verst geëvolueerd in het lopen op twee benen.

    Het is dus maar net

  • @Weia

    Klopt niet helemaal. Ik kan uw standpunt wel gedeeltelijk volgen. Maar in de praktijk is het zo dat de ongezonde levenswijze (roken, alcohol, soms al zwaardere drugs, ongezonde voeding, weinig beweging) al volop meespelen op jonge leeftijd. En vóór de voortplanting. Dat deze levenswijze en lichamelijk toestand wel al een invloed hebben op de kinderen, daarover kan niet getwijfeld worden. Voorbeelde legio overigens. Gelukkig zijn we zo gemaakt dat de lichamelijke toestand van de ouders maar een beperkte invloed heeft op de kinderen. De genen dragen vooral ouder erfelijk materiaal over. Na enkele generaties is dit wel al zichtbaar. Het probleem is dat door het zien en ervaren van het (slechte) voorbeeld van de ouders, de kinderen vaak ook dezelfde of nog een ergere ongezonde levensstijl gaan hanteren. Die psychische invloed is veel groter dan de genetische invloed. De combinatie van beide invloeden, zorgt er natuurlijk wel voor dat bepaalde families na enkele generaties duidelijke eigenschappen vertonen. Dit kan natuurlijk in beide richtingen gaan. Kinderen die het goede voorbeeld krijgen, gaan vaak ook sporten, letten op hun voeding enz. Maar niet altijd. In de puberteit zetten sommige jongeren zich zo af van hun ouders, dat ze soms de verkeerde weg opgaan.

  • Darwin had het over survival of the fittest.
    Bestaat dat nog?

    De meest ongezond levende mensen, die dus geen enkele ambitie in de genen hebben om fit te zijn of te bewegen, kunnen prima in leven blijven en zich voortplanten. Sterker nog, daar zijn ze bedrevener in dan Olympiërs, als ik het zo in schat.
    Zeker vrouwelijke Olympiërs of andere getalenteerde en hoogontwikkelde (mentaal en fysiek) produceren minder nageslacht dan de massa, laat staan de zwakste schakels.
    Slechts 1 factor werkt daar nu tegenin: de ongezond etende mensen verliezen beetje bij beetje hun vruchtbaarheid. Wellicht dat DIE factor on survival of the fittist terug gaat brengen.

    Wat ik me net bedenk aangaande sprinters.
    Vergelijk ze met roofkatten. Kracht, snelheid. En genieten van lichamelijke rust, herstel.
    Als we 15.000 jaar terug gaan, was er lijkt mij niemand die zich het leven van een sprinter kon veroorloven. Men moest all-round zijn om überhaupt te overleven. Een zwaar leven kan de manier waarop je ontwikkelt, en dus de staat waarin je later opgegraven wordt beinvloeden. What doesn’t kill you…
    Kijk maar naar vechtsporters. Het zijn niet alleen de moves, het is ook de accumulatie van trauma dat leidt tot een sterker lijf.

    Luie of domme mensen overleefden 15.000 geleden niet lang genoeg voor nageslacht. Nu bevolken en runnen ze de westerse wereld. Niet raar als andere culturen een paar WR’s over nemen. Ze hebben de grote getallen, de minder vervuilde genen, en de overlevende cultuur van activiteit, hardheid.

  • Duke Boss

    je vergeet dat technology een extensie van het bewegings apparaat is. En dat wij als mens dus wel degelijk verder zijn geëvolueerd middels techniek.
    Daardoor kunnen wij on als mens verder, sneller en hoger voorbewegen dan welk organisme dan ook.
    Lekker met je bierbuik en een rustpols van 110 bpm in je auto bv.
    Dus ja survival of the fittest bestaat nog.

  • @ Tim: Cloxxki heeft het over evolutie, en later dan ook over survival of the fittest.
    Een genmutatie die jij aanhaalt, kan ook het tegenovergestelde tot gevolg hebben, dus niet meer de fittest.
    Bovendien is dat een verandering in genotype en niet in fenotype.