David van der Linden over ChiRunning: Na de basishouding, optillen van de voeten

Expert David van der Linden zal in een aantal korte instructievideo’s de basisprincipes van ChiRunning voor ons uitleggen. ChiRunning is een manier van lopen waarbij de beenspieren veel minder worden belast dan anders, waardoor er minder blessurerisico is voor heupen, knieën, schenen, kuiten en achillespezen. Nadat hij in de vorige video uitvoerig inging op de basishouding laat hij nu zien dat ook in de manier waarop je je voeten optilt ChiRunning afwijkt van de wijze waarop wij normaal hardlopen. In onderstaande tekst legt hij uit waarom dat is.

Na de basishouding, het actief recht zetten van je lichaam, besteden we aandacht aan de activiteit van de onderbenen tijdens het lopen.

Bij de basishouding is al genoemd dat het recht staan van je voeten zorgt voor een steviger ‘fundament’. Ik schreef eerder ook al over de gevolgen van een verhoging bij hardloopschoenen onder de hiel/hak. Nu, in het filmpje, doe ik voor wat de ‘activiteit is van de voeten’ tijdens het lopen.

Geen afzet dus, en ook ‘geen tenen optrekken’ bij de landing. Met het optrekken van de tenen breng je spanning in je voeten en zorg je voor een haklanding. Een haklanding waarmee je de loopbeweging afremt in plaats van ondersteunt.

Het optillen van de voeten
De hiel komt als eerste van de grond, vanuit de ontspanning in de voet blijft deze hangen. Hierdoor land je tijdens het lopen op je ‘midvoet’, of hele voet.

• Je voet hangt voor de landing licht naar beneden met de tenen/voorvoet als laagste punt.
• Belangrijk is de ontspanning in de voet. Spanning zorgt namelijk voor het risico dat je op de voorvoet landt en hierdoor de voet en kuit erg actief aanspant. Je duwt dan de voet op de grond in ook weer een soort van ‘rembeweging’ of juist ’reactieve’ beweging. Deze laatste is voor de langere afstand, de duurlopen en de wedstrijden, vanuit de filosofie van het ‘ natuurlijk hardlopen met de ChiRunning- techniek’ alles behalve effectief.
• Erg veel blessures ontstaan hierdoor in de streek van de achillespezen en kuiten, zowel aan de onder- als bovenzijde.
• Spanning in de voet is dan de veroorzaker van gespannen en overbelaste kuiten.

De activiteit van de voeten tijdens het ‘natuurlijk hardlopen met de ChiRunning- techniek’ is minimaal.
Op een rij:
• De hiel komt het eerst van de grond. De tenen volgen ontspannen.
• De tenen blijven naar de grond wijzen.
• ‘wat als laatste van de grond komt, raakt weer als eerste de grond’.
• De voeten blijven zacht en ontspannen.
• Hierdoor minder/nauwelijks belasting van kuiten en achillespezen, ook hier is ontspanning het belangrijkst.
• Na het optillen maakt de voet samen met het hele been een cirkelbeweging om vervolgens te landen achter het lichaamszwaartepunt.
• De knieën blijven gedurende deze beweging relatief laag.

Zie ook:
Expert David van der Linden legt de basishouding bij ChiRunning uit

David van der Linden over de principes van ChiRunning

Add Comment Register



Beantwoord

Connect with:

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

  • Henk Kraaijenhof

    “ChiRunning is een manier van lopen waarbij de beenspieren veel minder worden belast dan anders, waardoor er minder blessurerisico is voor heupen, knieën, schenen, kuiten en achillespezen.”

    Is het dan een soort afvalprogramma waardoor je minder weegt? Misschien had David een paar weken gelden naar het congres London Calling van de AU moeten gaan om daar iets te leren over de biomechanica van het lopen, bijv. van Ralph Mann.
    Bespaar serieuze lopers en trainers deze onzin.

  • @henk: Volgens mij heb jij totaal geen “inlevingsvermogen” met iedereen die langzamer loopt dan 7.00 op de 60m (dames) of 10.15 op de 100m (heren).

    Het gros van de lezers hier is geen (wereld)topatleet en is altijd nieuwsgierig naar nieuwe inzichten op het gebied van lopen, en loopt bovendien veel verder dan die paar sprintafstanden waar jij je op richt

    Doe eens een wat minder denigrerend tegenover mensen die een ander geluid laten horen

  • Henk Kraaijenhof

    @Ton: de meeste atleten die ik getraind heb bijv. als clubtrainer van AAC 61 of Impala en de lopers die ik nu begeleid lopen heel wat minder hard. Je hoeft namelijk niet snel te lopen om onzin van realiteit kunnen onderscheiden, maar dit soort informatie is een belediging voor alle trainers en begeleiders van loopgroepen. Dat is denigrerend!
    Een appel valt altijd naar beneden, en altijd snel snel of hij rood is of groen, klein is of groot, onrijp of rot. We noemen dat zwaartekracht en die geldt zelfs voor Chi -runners, hoezeer David ons ook probeert te overtuigen van het tegendeel.
    Met inlevingsvermogen wat dat ook mag zijn, heeft dat niet zo veel te maken.

  • Henk, Ton heeft helemaal gelijk. Je roept maar wat. Dat blijkt wel uit jouw laatste reactie. De gedachte achter chirunning is juist helemaal gebaseerd op zwaartekracht. In de kern is het niet meer dan een aantal kleine aanpassingen in de looptechniek en het verhogen van de pasfrequentie. Hierdoor hoeft een loper minder af te zetten. Topsnelheden zullen hierdoor misschien niet gehaald worden maar ik denk dat het voor de grote massa wel degelijk een hoop blessures kan voorkomen.

  • Corné Haast

    Zwaartekracht is naar de grond gericht, dus ik schat, dat je alléén met zwaartekracht zo’n 1,5 m kunt lopen. Daarna lig je op de grond. Er zullen toch écht voorwaartse krachten aangewend moeten worden, wil je vooruit komen. Daar kun je je spieren voor gebruiken, óf een Spartamet. Maar in het laatste geval is het alleen geen hardlopen meer. De introductie van het filmpje toont ook gewoon een geheven voet, en aangespannen kuiten. Ik geloof zeker, dat lopen met een kortere pas, landen boven je zwaartepunt (wat m.i. zowel met je voorvoet als middenvoet of hak kan), en een hogere frequentie minder belastend kan zijn. Maar het menselijk lichaam heeft nu eenmaal spieren, die voor het afzetten bedoeld zijn, en spieren, die de impact van de landing opvangen. Loop je erg rechtop of achterover, dan dan zullen de “afzetspieren” voor dezelfde snelheid meer werk moeten verrrichten. Loop je voorover, dan helpt de valbeweging mee, maar dan zijn er wel spieren extra actief om die voorovergebogen houding te handhaven, én de “opvangspieren” moeten meer werken. Lijkt mij, dat als dit allemaal perfect samenwerkt, je ook het meest efficiënt loopt.

  • Henk Kraaijenhof

    @Stijn: ELKE looptechniek is helemaal gebaseerd op de zwaartekracht, die werkt namelijk altijd en overal, of je Usain Bolt bent of Stijn. Dat je door langzamer te lopen minder geblesseerd bent geloof ik graag.
    Ga dan wandelen, dan raak je nooit geblesseerd!
    Maar als je graag harder wil lopen dan dat moet je geen onzin over techniek geloven. Maar goed, zoals de eigenaar van een reizend rariteitenkabinet P.T.Barnum al zei: “there is a
    sucker born every minute…….”
    Waar is het bewijs dat Chi-running minder blessures oplevert dan gewoon “normaal” lopen volgens de “klassieke” regels?

    Misschien tijd om een cursus te volgen of een boek te lezen?

  • Ruben Jongkind

    Henk en Stijn hebben gelijk alleen hun argumentatie is niet volledig. In het volgende nr. van Proloop gaan bewegingswetenschepper Florian Kugler en ondergetekende dieper in op de theoretische argumentatie.

    Het paradoxale van chi en pose is dat aspecten van de COACHING, dus de cognitieve instructies, een goede uitwerking hebben op het loopgemak voor atleten van alle niveaus. het kan echter nog beter en efficienter als je vanuit een correct biomechanisch raamwerk coacht. Training met honderden atleten van verschillend niveau hebben Florian Kugler en mij er wel van overtuigd dat bepaalde instructies en oefenstof het loopgemak verbeteren. Dat je dat onmogelijk wetenschappelijk kunt aantonen, zoals Henk graag ziet, bewijst Kugler in dit artikel http://www.aprendo.nl/2011/running-technique-vs-running-performance/

    Wat wij hebben gedaan is niet direct alles wat te maken heeft met pose en chi de prullenbak in donderen maar er mee aan de slag gaan. Dan leer je, na jaren met honderden atleten gewerkt te hebben, dat de theorieen niet kloppen maar dat je er wel wat van kunt meenemen in je model van coaching van de loopbeweging.

    Voor de rest geldt dat indien er mensen zijn die vrijwillig hun geld uit willen geven om chi cursussen te doen, zij dat helemaal zelf moeten weten. Daar kunnen we van alles van vinden en dat mag.

  • Ruben Jongkind

    Nog een aanvulling: de positieve effecten van dit soort instructies hebben waarschijnlijk meer effect op de musculaire vermoeidheid. Dit kun je ook mechanisch beredeneren. Vanuit de gedachte van de feedback en feedforward loops in het paradigma van brein gecentreerde modellen van prestatie (zie o.a. Noakes), is dit niet zo’n gekke gedachte.
    Maar het is maar welke visie je hebt ;)

  • @ Henk, het gaat helemaal niet om je (on-) gelijk, maar de ahressieve en neerbuigende toon waarop je communiceert. Misschien ben je wel de beste trainert in de wereld, maar vanwege je communicatief gebrek voor mij ongeschikt. Dan maar geen 100km in 6:37.

  • Ik ben benieuwd of men dan met dezelfde schoenen als david moet lopen.

    Spieren hebben meerdere functies:
    het stabiliseren van het gewricht, het sturen en dempen van de krachten, het economischer bewegen, etc.

    Is er ooit onderzoek gedaan naar het voorkomen van blessures met deze methode ?

  • Henk Kraaijenhof

    @Martin: methode? Maar goed, 1 miljoen jaar evolutie,3000 jaar looptraining en 100 jaar onderzoek naar spieren, wat stelt dat nu voor?

    Er is ook onderzoek gedaan naar Pose, d.w.z. 1 onderzoek, door de bedenker zelf …….

  • @Henk: ik begrijp dat jou deze techniek niet aanspreekt, maar voordat ik er een mening over heb wil ik graag de mensen die hierachter staan een kans geven hun idee te onderbouwen. Ik heb gekeken op de ChiRunning.com website en die heeft een hoog TelSell gehalte en geeft geen antwoorden op mijn vragen.

  • Ik vind het best als er manieren gepropageerd worden om de grote meute minder blessures te laten krijgen. Wat je in het wild ziet lopen loopt voor een ontzaglijk groot percentage matig tot uiterst beroerd. Maar laat de biomechanische opmerkingen achterwege, zowel pose als chi verkopen daar flauwekul. De boodschap ‘doe wat aan je techniek’ is prima en de boodschap ‘loop langzamer dan je kan’ zorgt natuurlijk ook voor minder blessures. Terzijde: ook schoenfabrikanten maken zich schuldig aan veel mechanicaflauwelkul, altijd weer dat verhaal hoeveel gewicht er iedere pas op je voeten komt. Ja hallo, daar zijn we voor bedoeld. Hoe dacht je dat dat bij een paard of een ree gaat, die hebben per vierkante cm nóg meer druk.
    Deze keer dus geheel met Henk eens.

  • Henk Kraaijenhof

    @Martin: een techniek hoeft mij ook niet aan te spreken, als het maar belooft wat het zegt te doen en daar heb ik sterk mijn twijfels over. “jouw citaat: “voordat ik er een mening over heb wil ik graag de mensen die hierachter staan een kans geven hun idee te onderbouwen”.
    Die kans hadden ze ook! Namelijk in de website en hierboven. Ik ben bang dat er niet meer is dan dit.

    Neemt niet weg dat iedereen mag lopen zoals hij/zij dat wil….maar kom niet aan met een vierkant en zeg dat je het wiel (opnieuw) hebt uitgevonden.

    Maar wat mij betreft genoeg oer dit onderwerp.

  • Geheel eens met Ton en Arjan.

    Mijn mening: je bent nooit te oud om te leren, hooguit te koppig. Trek je schoenen uit, en je loopt al een stuk beter. Beginnen met een paar minuten per dag (max), en dan rustig uitbouwen. Je lichaam doktert het wel uit.

    Wat de optimale manier van lopen is, zal afhangen van wat je bedoeling is.
    Sporten omdat het moet (ga fietsen), recreatief joggen, of lopen voor medailles. Duur en intensiteit zullen ook nog wel verschil maken, zoals Ton hintte.

    Ik vind een paar minuten (wedstrijd)lopen al lang, en dat Chi gebeuren gaat voor mij vrees ik niet werken bij de snelheid die ik op een 1000m loop. De kniën gaan naar voren. Ik heb geen tijd om chi te lopen, ik wil naar die finish, en geen laatste worden.
    Voor een duurloopje werkt het misschien wel, nooit echt geprobeerd. Pose werkt eigenlijk wel best voor mij totnutoe, ik heb er zelf veel aan gehad om na decennia de onderstelblessures achter me te laten, en veel harder en langer te gaan lopen.

    Ik zie zelf weinig problemen bij pose running (boven 10km/u), afgezien van de soms de uitleg of onderbouwing. En de beste lopers op aarde deden al pretty much wat pose nu propageert. Je eigen label plakken op iets wat de natuur al ijstijden geleden uitgedokterd heeft? Als het de mensen maar beter doet lopen, met minder blessures, is het middel ondergeschikt (ik gedoog daarom ook nordic walking).

    99% van de mensen die zich hardloper noemen zijn joggers met haklanding. Alles wat je daaraan weet te veranderen is pure winst. Alleen niet voor Nike, Asics, etc.

    Malle slappe lage schoentjes? Ik heb zelf gemerkt dat het veel verschil kan maken. Helaas is er weinig in mijn maat 48 te vinden, anders liep ik mijn duurloopjes op goedkope hippe sneakers ipv prijzige racing flats.

    Maar de wéérstand die mensen hebben om lagere schoenen te proberen, zelfs als ze ambitieus topatleet met behoorlijke techniek zijn, mét bv. kuitproblemen, en de uitleg hen wordt aangeboden…

    1 ding is zeker, voor iedereen die dit leest, en iedereen die dit niet leest: je kunt je looptechniek verder verbeteren, passend bij je loopdoelen. Of dat nu gezond oud worden, of een wedstrijd winnen is. Het kost je geen stap extra training, maar wel een zelf-kritische blik.
    En soms, een kritisch blik naar je schoeisel. Symptoombeheersing of genezing? Die keuze krijg je veelal niet, die moet je nemen.

  • Je kunt zeggen van Cloxxki wat je wilt. Maar hij durft wel anders te denken en hij heeft zo iets ontdekt waar hij heel tevreden mee is. Niks mis mee. Hij blijkt ook nog een redelijk genuanceerd beeld te hebben. Alleen het religieus fanatisme waarmee hij zijn boodschap verspreidt komt niet altijd zo goed over…

  • Jeroen sengers

    Jajaja…….stel je toch eens voor dat je je voeten zou aanspannen tijdens het lopen……..of dat je je achillespezen zou gebruiken……….!!!!

    Wel eens een sprinter gezien met slappe voeten?

    Nee dus!!! (en sprinten is ook hardlopen!)

    grtz,

    Jeroen

  • Hidde Bekhuis

    @Ruben Jongkind,

    het “artikel” waar je naar verwijst voor bewijs bevat mijn inziens geen enkel bewijs behalve een onderbuik gevoel. Er ontbreekt namelijk heel wat om mij te overtuigen. Allereerst hoe zit het methodisch in elkaar? Hoe en wat is er gemeten? En zijn gevonden verschillen wel significant onder controle van andere relevante factoren (zoals trainingsleeftijd, spierkracht e.d.). Het artikel overstijgt nu niet het niveau van deze discussie hier.

  • @Henk: ik denk ook dat we het wel eens zijn, maar jij bent dan wat ongeduldiger, ik was benieuwd of er iemand meer info kon geven (blijkbaar niet). Stel je voor dat iemand komt met bewijzen dat de wetten van Einstein niet kloppen.

  • Stefan IJmker

    @ Ruben, als je het niet wetenschappelijk kunt aantonen, kun je het dan wel meten in de praktijk en verder doorgeredeneerd: als je iets niet kunt meten (BIJDRAGE AAN PRESTATIE[VERBETERING]), doe je dan iets wat noodzakelijk is of verspil je kostbare tijd (en energie die je beter ergens anders voor in kunt zetten)?

    Voordeel van Chi en Pose is dat je veel oefeningen doet, vaak op gras loopt en MINDER OMVANG MAAKT op OOK NOG lagere snelheden. Dat is een mooi contrast met het regime dat ooit de blessures heeft opgeleverd.

    Interessant is dat als je heel breed gaat kijken er heel veel gezichtspunten op techniek zijn en of je het wel/niet moet gaan aanpassen, en welk deel dan precies.
    Henk valt hier zo in, met het is allemaal individueel (lichaamsbouw, fysiologie etc).Misschien is dat zo.

    Zo zijn er ook mensen die zeggen dat pasfrequentie natuurlijk bepaald is door de paslengte en niet te veranderen is (Tom Ecker, Basic Track & Field biomechanics / onderzoek van Peter Weyand). Je kunt het veranderen, maar dan gaat zuurstofconsumptie omhoog (zie Pose onderzoek/ maar ook eerder werk van Cavagna). Paslengte is prima te verbeteren.

    Bij Ralph Mann zie je allerlei verschillen tussen absolute top en die daar net onder / verder onder. Een groot verschil is dat de absolute top SNELLER loopt dan die daar net onder. Alleen al daardoor zie je heel andere dingen gebeuren, misschien wel “automatisch”. Gaan atleten sneller lopen door techniekaanpassingen, of gaan ze sneller lopen (door andere oorzaken) en lopen ze daardoor anders? De variatie in techniek(en) op een bepaald prestatieniveau (snelheid) is groot op lagere snelheden (wegatletiek) en veel minder op de sprint op elite niveau. Weet niet of de serieuze loper bij Ralph mann terecht moet…

    Westerse atleten moet je natuurlijk goed bezighouden, anders komt het niet goed (alleen in Kenia kunnen ze zich afdoende concentreren op hun core-business).

  • Johan Neve

    Ik ben van mening dat het pose en chi lopen weliswaar zinnige elementen bevat maar dat het ook n beetje lijkt op de nieuwe kleren van de keizer. waarmee ‘n eind komt aan alle blessureleed.
    Ik ben benieuw naar het artikel van Ruben J. en Florian K.
    Voor hen die wat dieper op theorie willen ingaan
    raad ik de volgende artikelen aan.

    http://www.sportsscientists.com/2007/09/running-technique-part-i-philosophy-of.html

    http://www.runningtechniquetips.com/about/

  • Henk Kraaijenhof

    @ Stefan: “Voordeel van Chi en Pose is dat je veel oefeningen doet, vaak op gras loopt en MINDER OMVANG MAAKT op OOK NOG lagere snelheden”.

    Het maakt helemaal niet uit wat je doet, wat je op het gras voor oefeningen doet met lage snelheid en geringe omvang, want dan is ALLES blessurebeperkend.
    (Zo kun je ook besluiten om helemaal niet te gaan trainen, krijg je helemaal geen blessures ;-)

    Leuk, maar je kunt ook picnicken, op het gras met een beetje frisbee spelen, badminton spelen, of crocket spelen, dan doe je hetzelfde.
    Ook hartstikke leuk en hetzelfde effect(?) en geen blessures (frisbee-pols of badminton-arm?)

    Samenvattend: het is niet geschikt voor toplopers, voor wedstrijdlopers, ook niet recreatieve lopers, die bijv. van Dam tot Dam lopen.
    Het kan hooguit risicoarme bezigheidstherapie zijn. Is ook helemaal niet erg. Maar dan zijn er vele anderen leuke vormen te vinden, zie boven.

  • Stefan IJmker

    Ben het met je eens hoor Henk wat betreft belastingbeperking.

    Ik wou alleen aangeven hoe in gevallen Pose / Chi of welke andere wijziging ook tot de gewenste resultaten heeft geleid in overgang van blessure => geen blessure. Wat werkt dat werkt.

  • @Stefan IJmker
    “Zo zijn er ook mensen die zeggen dat pasfrequentie natuurlijk bepaald is door de paslengte en niet te veranderen is (Tom Ecker, Basic Track & Field biomechanics / onderzoek van Peter Weyand). Je kunt het veranderen, maar dan gaat zuurstofconsumptie omhoog (zie Pose onderzoek/ maar ook eerder werk van Cavagna). Paslengte is prima te verbeteren.”

    Ik ben daar jaren geleden zelf achter gekomen, zonder bronnen. Ik kon bij een opgelegde snelheid feilloos mijn beentempo voorstellen, en omgekeerd. Dat was echter in de haklanding situatie.
    Pose propageert de 180spm, schijnbaar gebaseerd op de elasticiteit van de kuiten. Ik vind moeilijk te geloven dat het voor ieder lijf hetzelfde zou zijn. Makkelijker dan “snel” vaak beter uitpakt voor pose techniek. Spanning geeft een snellere beweging, via kleinere amplitude.

    Nu ik pose-achtig loop echter, blijkt mijn beentempo totaal losgekoppeld te zijn van mijn snelheid. Een trainingsmaat neemt een soort loopsprongen (bij mooie voettechniek). Loopt op heel laag beentempo, 140-150spm ongeveer. Ik kan dat even nadoen, maar het is zwaar voor me. Wel kan ik (bijna 2 meter groot) soepeltjes 200+ aanhouden. Ondenkbaar met haklanding, voor mij bouw.
    De natuurlijke pendelsnelheid van lange benen werkt als rem. Dat is misschien de reden achter de verhoogde zuurstofbehoefte die men vond?
    Met het been zo lang gestrekt in de hakland-cyclus, is de natuurlijk pendel periode wellicht een zwaarder wegende factor. Als pose loper merk ik dus een grote mate van ritmische vrijheid.
    het optimaal benutten van de spanning op de kuit maakt een snelle voorzwaai mogelijk. Zeker als de voet niet te hoog (tegen de billen aan) zwaait, daar zit weerstand en nodeloos heffen. de korter duren voorzwaai geeft een fellere input als de knie vooraan “stopt” voor een goede zweeffase. Gewoon hoe een topatleet loopt>
    Op PR tempo (ongeacht snelheid) zul je logischerwijs een optimale pas vinden die de minste zuurstof en/of spierkracht kost. Die is weer geheel afhankelijk van je trainingen, hoe je lijf geconditioneerd is.

    Ik heb wel het idee dat hogere beentempo’s tot lagere belasting van ons onderstel kunnen leiden. Zeker als men in de beginsituatie lange passen nam voor een gegeven snelheid tov anderen.
    De blessures daar bleven voor mij althans weg, terwijl tijden omlaag gingen.
    Kleinere passen, minder vertikale deining, minder energie te verwerken per stap.
    Drie zacht klappen komen minder hard aan dan 1 doodsbeuk.

  • Stefan IJmker

    A cloxxki,

    hoger beentempo en minder vertikale deining. Ja als je kijkt naar piekkrachten. Niet als je naar oppervlakte onder krachtsverloop over de tijd kijkt (die zal naar mijn inschatting gelijk zijn, als je het bijvoorbeeld over 100m uitspreidt: kleiner per pas, maar meer passen dus zo’n beetje gelijk). De experts weten niet wat en hoe de link tussen landingskrachten en blessures is.
    Waar personen in verschillen is hoe ze op de ladingskrachten met spieractivaties reageren. En dan krijg je zaken als spierkracht (piekkrachten) en spieruithoudingsvermogen (oppervlakte onder kracht-tijds curves opgeteld). Dus veel variatie tussen personen.

    De spieractivatiepatronen versus de spierbelastheid lijkt het meest aangewezen

    zie bijvoorbeeld, met dank aan Johan Neve voor het opfrissen van mijn geheugen:
    - http://www.sportsscientists.com/2007/10/pose-running-reduces-running-economythe.html

    - interessant samenvatting status barefoot running (26\11\11):

    http://www.sportsscientists.com/2011/11/barefoot-running-round-table-discussion.html

  • Ruben Jongkind

    @ Hidde,
    Als je mijn reactie goed leest, verwijs ik slechts naar een artikel van Florian Kugler betreffende de onmogelijkheid “wetenschappelijk te bewijzen” dat techniekaanpassingen goed of slecht zijn voor prestaties. Er zijn maar weinig mensen die niet krampachtig vasthouden aan empirisch bewijs (statistiek) voor allerlei prestatiebevorderende interventies. De wetenschap vind ik iha toch al verziekt door Popperiaans denken. Logica wordt te weinig gebruikt. Het paradoxale van empirisch wetenschappelijk bewijs is dat het nooit bewijs kan zijn. Voor elke hypothese is weer een alternatieve variant te bedenken die het initieel verkregen bewijs weer omver werpt. Wat dat betreft heb ik veel geleerd van de richting (individualiteit) die Henk mij heeft doen leren kennen (Williams).
    Mbt tot Stefan;s opmerking: het pose onderzoek naar running economy is waardeloos om 2 redenen:1. ” pose-lopen” bestaat niet als zijnde een homogene set variabelen die je aanpast en die dan bij elk individu dezelfde uitwerking heeft op de biomechanische gevolgen op het lopen en 2. er zijn te veel verstorende variabelen.

    Het enige dat dan overblijft is experimenteren met de cues die uit de verschillende techniekideeen naarvoren komen en dat in te passen in een logisch biomechanisch raamwerk. Dus Hidde, wacht op het artikel in proloop. Dat is vrij kort van stof zonder statistiek maar met logische argumenten.

  • Stefan IJmker

    @ Ruben. Filosofisch bewijs boven empirisch bewijs. En als het empirisch bewijs je niet aanstaat, dan heb je altijd nog filosofisch bewijs. Interessant, maar voor een lineair persoon als ik niet te volgen. Ben benieuwd wat het Proloop artikel gaat brengen.

    1 belangrijke vraag die ik nu al wel wil stellen (nogmaals) en waarvan ik uit ga dat die in het Proloop artikel behandeld gaat worden. Stel alles is invididueel: hoe bepaal je dan of wat je gedaan hebt met een atleet waardevol of waardeloos is geweest. Hoe maak je dan die schifting? Op welke parameters stuur je. Zijn die parameters niet-individueel?

    Deze vraag kun je voor heel zaken stellen die in de training gebeuren. Henks alternatief is placebo training. Vind ik ook goed, maar kom maar met logische argumenten.

  • Te veel “Popperiaans denken. Logica wordt te weinig gebruikt. […] Voor elke hypothese is weer een alternatieve variant te bedenken die het initieel verkregen bewijs weer omver werpt.”
    Hier heb je mbt Popper toch een afslag gemist.

  • Ruben jongkind

    @ Stefan,
    Als je het artikel van Florian dat ik hier eerder aanhaalde leest dan gaat het nou juist om die vraag die je aan mij stelt. Die kun je nooit beantwoorden zonder zeker te zijn van gelijke omstandigheden.

    Hoe je de toegevoegde waarde van interventies beoordeelt? Moeilijk maar uiteindelijk moet het totaal pakket van wat je doet tot minder blessures en betere resultaten leiden. Daar gebruik je wel wat richtlijnen bij zoals contacttijden frequenties (ceteris paribus) maar vooral je intuïtie. Bijvoorbeeld; logica dicteert dat er minder remmende krachten optreden op het lichaam bij kortere gct en v=c maar levert dit minder spier schade op? En belangrijker zo ja gebruikt het brein dit als meebepalende factor in het verminderen van de inspanning? Interessant. Ik denk vanuit de praktijk van wel. Ik heb ook wonderbaarlijke genezingen gezien van chronische apicitis en andere chronische klachten. Stuk of 8 gevallen en voornamelijk in mijn dagelijkse praktijk tientallen atleten en voetballers die zeggen met zo veel meer gemak te lopen. Daar weet je wel van dat grotere roms vanuit langere gcts mechanisch gezien beperkend werken op de max freq. Maar goed ga dat lichtere lopen maar onderzoeken. Ik ga liever op het veld
    Hiermee door omdat de spelers er baat bij zeggen
    Te hebben en ze sneller worden. Of dat daar door komt . Tja zou kunnen. Bewijs
    Maar eens dat het niet zo is zou ik zeggen.

    Groet

  • Hidde Bekhuis

    @ Ruben Jongkind
    Nooi geweten dat ik hier zelfs werkgerelateerd moest reageren. Maar les 1 voor 1e jaar sociologie studenten, de waarheid bestaat niet omdat het wel mogelijk is om aan te tonen dat iets niet correct is, terwijl het niet mogelijk is om aan te tonen dat iets waar is. Voorbeeldje, je hebt de hypothese alle zwanen zijn wit. Om dit te bewijzen kun je 2 dingen doen. Of je gaat alle zwanen in de wereld bekijken om na te gaan of ze allemaal wit zijn. Of je gaat op zoek naar een zwaan die niet wit is. Eerste optie is onmogelijk, tweede optie is gebeurd met de ontdekking van Australie en Nieuw Zeeland waar zwarte zwanen waren.
    Door opzoek te zijn naar falsificatie mag je stellen dat iets waar is tot het tegendeel bewezen is. Lijkt mij goed werkzaam. Door opzoek te zijn naar fertificatie, het geen wat jij propageert kun je slechts stellen dat bij de geobserveerde populatie iets opgaat. Dit laatste is minder algemeen, en dus minder goed.

    Ik snap je punt met betreft logica niet. Als je vasthoud aan de principes van falsificatie gebruik je nog steeds logica. Ook als je statistiek toepast om een alternatieve hypothese, bijvoorbeeld de looptechniek aangeleerd door chi running heeft geen positief effect op de eindtijd van een atleet op een 15 km wedstrijd, gebruik je logica. Logica is niets anders dan redeneren. Bij wetenschap gaat het er mijn inziens om om aan te tonen welke redeneringen meer correct en welke minder correct zijn. Omdat te doen is toch echt wetenschappelijk onderzoek nodig. Want werkt chi / pose running wel voor elke atleet? Is het niet zo dat bepaalde “type” atleten die voor deze methoden kiezen te verklaren zijn door achtergrond kenmerken van atleet (bepaalde motorische eigenschappen, doelen, en mentale instelling bijvoorbeeld) en hierdoor het door jouw geobserveerde positieve resultaat behalen.

    Om generaliseerbare uitspraken te doen, hetgeen wat jij doet, is dus gedegen onderzoek nodig. In principe is dit onderzoek niet moeilijk, alleen is er wel budget nodig om uit te voeren, en dat ontbreekt helaas. En al helemaal in de bewegingswetenschappen. Want om nou te stellen dat studies met n= 25 (wat veel van fysiologische studies zijn) betrouwbaar zijn, laat staan dat je kunt controleren voor relevante achtergrond kenmerken . . .

    Moraal van dit verhaal. Als trainer kun je best stellen dat jouw atleten baat hebben bij een trainingsvorm / methode. Maar om dit stellen dat deze methode / trainingsvorm voor iedereen beter is, is onzin.

  • is het niet erg simpel? als coach krijg je en atleet en poog je deze de door jouw gewenste techniek/loopstijl in combi met schema bij te brengen om de atleet harder te laten lopen. En atleet zoek je de coach die jou het hardste laat lopen binnen jouw mogelijkheden.

    wel valt me op dat het met name gaat om wat niet goed is. Ik kom van oorsprong uit de roeiwereld, tijdens een coachcursus werd ooit een video getoond wara de cursisten op moesten reageren. iedereen melde verbeterpunten. Leuk zei de coach, maar jullie hebben gekeken naar de wereldkampioen, als ik jullie kan deze niet roeien! maar waarom is hij dan toch wereldkampioen????

    Met andere woorden: let niet alleen op de verbeterpunten, ga ook na wat goed is, waarom hard gelopen word en plaats niet alles in dezlefde blauwdruk. iedereen is anders en zal dus ook anders lopen/trainen etc.

  • Ruben jongkind

    @hidde
    Waarom denigrerende opmerkingen over eerste college jaar sociologie? Jammer. Schitterend dat je met jouw argumentatie om mijn argumentatie te ontkrachten precies mijn argumentatie bekrachtigt: je kunt nooit iets bewijzen behalve a priori kennis. Geen zin om in een epistemologische discussie te belanden. Zie voor mijn standpunten daarin oa het werk van Hans Hermann hoppe. Maar ga vooral verder met falsificeren. Misschien zijn er wel
    Omstandigheden te Bedenken waarbij remmende krachten KLEINER worden als De sinus van de hoek
    Tussen loodlijn en het lijnstuk tussen zwaartepunt en voetplaatsing GROTER wordt. Ik ga straks de baan weer op en laat spelers en atleten wel beoordelen of ze er wat aan hebben! Hier proberen bij te dragen aan de techniek discussie vanuit ervaring en kennis levert weinig op zo te zien. Vanaf de Zijlijn kritiek leveren zonder zelf met ziel en zaligheid in de praktijk voor een grijpstuiver aan de slag te gaan met ideeën , is erg makkelijk

  • @ruben
    Blijf lekker met je jeugdige enthousiasme doorgaan. Geniet van je opgedane kennis en ervaringen in het veld. Perfecte combi toch?
    Zoals men zegt: Rome isn’t build in one day.
    Dat geldt ook voor trainingsleer en methodieken. Blijven ontwikkelen!

  • Stefan IJmker

    Ruben, we wachten met interesse op jouw artikel.
    Tot nu toe is het voor mij black box denken, waarbij je door je taalgebruik en tone of voice en afkortingen voor mij eerder verwijderend dan verbindend bezig bent. Misschien een tip voor verdere forum bijdragen

  • Stefan IJmker

    @rahul
    Prima punten,

    Tien coaches, tien ideeen. Daarom de noodzaak om samen te werken , te delen en te verbinden.

    De techniek van speerwerper zelezny is net een beetje anders dan het standaardmodel waarover consensus is, maar voor hem klaarblijkelijk behoorlijk effectief geweest. Ja individuel, maar kenis over hoe te individualiseren in training,op basis van ervaring, wetenschap of wat dan ook is wat voor mij waardevol is

    Er zijn namelijk in elk geval meerdere mogelijkheden, strijdende ideeen, Leren impliceert de mogelijkheid om sneller ergens te komen dan door trial en error. Ervaringen uit het verleden en juist de ideeen van anderen zijn het belangrijkst, want zullen blinde vlekken. Bevestigen van je eigen gedachtes brengt je tot wat jezelf kunt bedenken en niet tot wat we samen kunnen bedenken

  • Hidde Bekhuis

    @ Ruben jongkind

    Waarom wij eerste jaars studenten het idee van falcificatie bijbrengen is omdat dat de methode is waardoor we kennis kunnen vermeerderen en het fundament is van de hedendaagse wetenschapsbeoefening. Als iemand uitspraken doet die er op neerkomen dat het huidig wetenschappelijk paradigma nergens opslaat vind ik dat ik daar, met mijn achtergrond, toch echt op moet reageren.

    Dat ik erg kritisch ben op jouw “bewijs” wil echter niet zeggen dat ik de meerwaarde van pose niet zie. Zelf doe ik een poging om elementen van de pose techniek aan te leren en ook met traininggeven gebruik ik onderdelen van de pose techniek. Want theoretisch gezien is het voor de lange afstand wel efficienter (wat bij triathleten een belangrijk aspect is).

    Dat ik de meerwaarde voor de lange afstand van dergelijke technieken inzie betekent niet dat ik uitspraken ga doen dat het DE methode is voor alle lopers en dat het bewezen is dat deze methode beter is. Er is gewoon niet genoeg onderzoek naar gedaan om dit te zeggen. En wat betreft “evidenced based”, ik zie slechts 20 atleten met regelmaat, en om op basis daarvan generaliseerbare uitspraken te doen is alles behalve betrouwbaar (en dan hebben we het nog niet over validiteit gesproken)

  • Ruben jongkind

    @Stefan
    Ik zie het probleem niet. Lijkt mij aannemelijk dat je als het over mechanica gaat je deze afkortingen wel kent. Gct is grondcontacttijd v=c is constante snelheid, rom is range of motion.

    Als het goed is komt ie in de volgende proloop. Niet spectaculair en ook geen statistiek maar wel logisch redeneren.

    Toonzetting is reactie op denigrerende toon van hidde

    Mijn bijdrage aan deze draad lijkt mij voldoende waarde toevoegend, gezien de inhoud. Volgens mij was ik een van de pioniers die veel
    Hebben gedaan op het gebied van deze chi pose stromingen en het blote voeten lopen dus heb ik enige recht van spreken dacht ik. Vind jij mijn bijdrage niet goed genoeg dan is dat jammer. Doe
    Mijn best :)

    @ hidde
    Er zijn voor de sociale wetenschappen andere paradigmas dan empiricisme. Sorry maar die leer je niet bij eerstejaars sociologie. Als dit je vak gebied is ken je die vast. Prima dat je zoals ik je mening hebt.

  • Hidde Bekhuis

    @ Ruben,

    ik spreek over wetenschap in het algemeen, niet over sociale wetenschappen in het bijzonder. In de sociale wetenschappen is bij bepaalde departementen positivisme nog steeds aanvaardbaar, bij alle andere faculteiten (nationaal en internationaal) kun je daar echter niet meer mee aan komen zetten.
    Maar tot zover dit wetenschapsfilosofische uitstapje. Waar het mij in eerste instantie omging en nog steeds omgaat is dat ik graag bewijzen wil zien voor de door jouw en David van der Linden gedane beweringen.

  • Stefan IJmker

    Ruben, bedankt voor de uitleg van de afkortingen.

    Ik vind jou bijdrage van waarde, ik hoop niet dat ik dat gevoel bij jou heb uitgelokt.

    Iedereen heeft recht om via dit medium te reageren, jij ook.

    Let’ s meet again als het artikel openbaar is. Dan gaan we de verkenningen van blinde vlekken weer aan. We spreken elkaar.

  • Een kenmerkend fenomeen als je landt op je voorvoeten op een krachtplatform: zonder voorspanning van onderbenen en voeten is de piekkracht veel hoger dan met voorspanning.

  • Ruben Jongkind

    @ Hidde
    Dat is nu juist het punt: je kunt wetenschappelijk voordelen van techniekveranderingen niet bewijzen omdat de periode waarover je, in de praktijk, veranderingen tot voordeel ziet komen, te lang is om verstorende factoren te kunnen vermijden. Bij mijzelf bijvoorbeeld zag ik mijn 1000 meter van 3.05 naar 2.43 gaan. Maar zoals Henk en Stefan terecht opmerken, trainde ik volledig anders in beide perioden leidend tot de prestatieverbetering. Ik at ook anders, gebruikte suppletie en zat beter in mijn vel. Ik weet voor mezelf echter wel dat de techniekverandering voor mij (vanuit een recreatief niveau en een zeer slechte techniek) enorm heeft bijgedragen aan de prestatieverbetering. De lichtheid van lopen (druk die variabele maar eens uit in wetenschappelijke termen behalve contacttijden of frequentie bij gelijkblijvende snelheid) is gigantisch toegenomen. Dat zeggen de voetballers met wie ik werk ook. Daarom ga ik hier in praktijksituaties mee door: omdat sporters, die doorgaans een goed gevoel hebben of iets hun helpt of niet, in de meeste gevallen baat bij hebben. Maar misschien zijn er hier mensen die kunnen helpen om eea meetbaar te maken en te kunnen testen zonder dat er te veel storende factoren zijn?? Leuk onderzoeksvoorstel denk ik!

  • Henk Kraaijenhof

    @Ruben: bijna sinds mensenheugenis 1. maken trainers atleten meetbaar sneller
    2. willen trainers atleten sneller maken 3.denken trainers dat ze atleten sneller maken.
    Drie verschillende werelden. Hoe ze dat doen daar zijn de meningen over verdeeld, dat maakt uiteindelijk niet veel uit, en interesseert ook weinigen.
    Hoeveel boeken je gelezen hebt, hoe wetenschappelijk verantwoord je bezig bent , hoeveel geld je verdient als trainer, hoe hoogdravend of diepgaand je theorieen of hoe belachelijk je concept ook is in de ogen van je collega’s: de klok is altijd en overal echter de onverbiddelijke scherprechter.
    In God we trust, all others have to show times on the stopwatch.

    @Martin: dan klopt volgens David je krachtplatform niet of Newton had het bij het verkeerde eind ;-)

  • @Ruben
    Mijn traject lijkt in woorden gevat vergelijkbaar, maar kwam uiteindelijk neer op een zeer korte periode met laag (nagenoeg gelijkblijvend) trainingsvolume.
    Ik neem aan dat bij je voetballers, het loopvolume ook niet veel af kan wijken, voor en na? Voetballers hebben wel als voordeel dat ze “altijd” op gras lopen. Die zijn wat gewend.

    Ik weet niet of ik het zelf nog zou kunnen voor vergelijkend onderzoek, haklanden doet mij al snel zeer. Ik kan wel (een beetje) de treds van clubgenoten na-apen. Voor bepaalde situaties kunnen die soms voordelen bieden.

    Die lichtheid van lopen… Ik merkte ineens dat ik bij intervals met de groep op een donker fietspad, dat ik een soort fiets-ervaring had. Even checken, loop of fiets ik nu? Het gaat gevoelsmatig keihard en schokvrij. Ik hoef niet te zien waar ik loop, want zelfs al stap ik op een stok of steen, ik “rol” er toch zo overheen. Lopen werd minder een straf, en meer een past-time, of zelfs vervoersmiddel. Dat was het daarvoor nooit. Naar het zwembad? Lichte rugzak inpakken, dan loop ik die 5km gewoon even.

    Losse opmerking voor liefhebbers. Als je ergens een lage stoeprand tegenkomt, test je techniek eens door met 1 voet hoog, en 1 laag te lopen. Hoe soepel en symmetrisch krijg je het?

  • Stefan IJmker

    Martin, wat is de bron van jouw observatie?
    Met schoenen aan, of zonder schoenen? Context: hardlopen, springen, anders?
    Wat betekent dit volgens jou, wat gebeurt er anders in het spierskeletsysteem en wat netekent dat voor blessurerisico en/of prestatie?
    Wat betekent deze observatie in de context van de uitganspunten can chi zoals besproken in dit filmpje?

    Veel vragen, maar ik ben geinteresseerd in de gedachtengang.

  • Henk Kraaijenhof

    @Stefan: waarom deze vraag aan Martin en niet aan David, of spelen daar de context, ondergrond, schoeisel, individuele anatomie geen rol als hij zegt dat de beenspieren in de belast worden.M.a.w. je kunt beter onbewezen onzin verkopen (die je wel kritiekloos aanneemt) dan met harde data of onderzoek komen waarover je kritische vragen gaat stellen?

    Hoed U voor de mensen die aankomen met een superieure looptechniek waardoor je minder geblesseerd raakt, economischer gaat lopen en/of sneller gaat lopen

  • Dat idee van minder blessures door niet af te zetten leek me wel wat. We hebben het gisteren bij de hoogspringtraining uitgeprobeerd, maar zijn er mee opgehouden toen alle latten gebroken waren.

  • paul wernert

    De toepassing van dat Chi-running is kennelijk zelfs David van der Linden te moeilijk.
    In het eerste deel van de film zie je hem, neem ik aan, lopen, maar word ik niet gewaar wat hij vervolgens predikt.
    Is het filmpje wel compleet?
    Heeft iemand op dit forum het weleens geprobeerd? Praktisch gesproken komt het wat mij betreft in de buurt van dribbelen. Chi-running is een vorm van dribbelen. Gaan we wetenschappelijk doen over dribbelen?

  • Stefan IJmker

    Henk, vanwaar deze aanval op mij, degene die het argument geeft mag het onderbouwen.

    Ben trouwens ook benieuwd naar jouw mening. Jij zegt onbewezen onzin, maar geeft geen bron, noch een alternatief. Moet ik jou op je blauwe ogen vertrouwen?

    Absence of evidence is not evidence of absence.

    Op de site van aprendo staat te lezen waarom de zwaartekracht geen bron kan zijn voor voorwaartse versnelling tijdens constante snelheid hardlopen. Eerder onderzoek en anecdotische ervaringen , zie eerdere links sportsscientists.com, laten zien dat belasting rond enkels toeneemt, evenzo blessures en dat running economy afneemt voor pose. Ik schat in dat dat voor chi ook geldt, zelfde uitgangspunten.

    Een hogere piek in grondreactiekrachten moet verklaard worden, aangezien de massa gelijk blijft in de 2 situaties. Dan houdt je nog een aantal opties over qua verklaring. In 1 van de links staat staat nog dat het onbekend is of en hoe grondreactiekrachten verbonden zijn aan blessurerisico, benno nigg. Voor mij is er onvoldoende info om te bepalen of martins observatie waardevol is in deze discussie.

    Benno nigg laat zien dat preactivatie tijdens hardlopen het gevolg is van eerdere landingsimpacts,autoregulatie. Extra preactivatie lijkt mij niet wenselijk.

  • Aprendo geeft de falsificatie van het Chi- en Poseverhaal al, waarom zou Henk het ook nog moeten doen?
    Het zou kunnen dat Pose en Chi sommige blessures kunnen verminderen, misschien louter door langzamer te lopen dan je mogelijkheden. Maar ook als ze dat gunstige resultaat boeken, dan nog is het verhaal eromheen zo totaal fout dat het volhouden van dat verhaal neerkomt op kwakzalverij.

    De totale mechanica van het hardlopen zal niet voor de volle honderd procent bekend zijn, een paar basisdingen zijn wel bekend:
    1 De zwaartekracht werkt puur verticaal (eigenlijk staat daar een tautologie) dus alle horizontale snelheid die je hebt is voor honderd procent gevolg van jouw eigen spierarbeid.
    2 Bij iedere beweging met een zweefmoment beweegt het zwaartepunt langs een paraboolbaan, een parabool kan uitsluitend ontstaan als er een verticale snelheidscomponent omhoog is. Dus afzetten. Wie zegt dat je het afzetten kunt weglaten kan net zo goed beweren dat pi gelijk is aan vijf.

  • Stefan IJmker

    Weia, om lezers die minder indeze materie bekend zijn een kans te geven om dit te volgen.

    Misschien kan hij meer mensen overtuigen en delen in wat hijwel weet. Hij is betrokken, anders reageert hij niet.

  • Stefan IJmker

    Ruben, verstorende variabelen zijn niet zo’n probleem als de groep die wel techniektraining krijgt en de groep die niet techniektraining krijgt afdoende groot zijn. Verstoring in beide griepen zal dan even groot zijn, mits de ondezoeksdeelnemers goed at random verdeeld zijn over de groepen qua achtergrondkenmerken. Verder kunnen we de verstorende variabelen voor het merendeel meten, voeding, trai ing, biologische rijping etc. Uitkomstmaten, prestatie, running economy, en een test om te bepalen in hoeverre de nieuwe techniek geautomatiseerd is’ bijvoorbeeld een STROOp test, dubbeltaak en dan meten extra energie consumptie,. Looptijd onderzoek 1 jaar. Aantal deelnemers 300.

  • Allereerst: Ik vrees dat ik me moet aansluiten bij de commentaren van Henk (maar dat is logisch). Ik heb ook geen nieuwe inzichten mogen lezen van Chirunners.

    Ik lees:
    “Bij de basishouding is al genoemd dat het recht staan van je voeten zorgt voor een steviger ‘fundament’. ”

    Voeten die hangen staan nooit recht, probeer maar eens of vraag iemand met een klapvoet.

    “Hierdoor land je tijdens het lopen op je ‘midvoet’, of hele voet.” maar ook…
    “‘wat als laatste van de grond komt, raakt weer als eerste de grond’.”

    De voorvoet komt hier toch echt als laatste van de grond.

    “Na het optillen maakt de voet samen met het hele been een cirkelbeweging om vervolgens te landen achter het lichaamszwaartepunt.”

    Hmmm, je landt met het steunpunt achter het LZP, je zet af met het steunpunt achter het LZP, doe eens een test: pak een stang en laat hem stuiteren op de grond met de onderkant achter de bovenkant (oftewel, houd de stang schuin). Wat gebeurt er ?

    “natuurlijk hardlopen met de ChiRunning- techniek”

    God heeft dus een foutje gemaakt door spieren in de voeten te plaatsen ?

    @ Stefan: “Martin, wat is de bron van jouw observatie?

    Mijn krachtplatform, maar ook literatuur, zoals o.a. Weijand (“The Role of Elastic Energy in Activities with High Force and Power Requirements: A Brief Review”)

    Stefan: “Met schoenen aan, of zonder schoenen? ”

    Maakt dat wat uit dan ? nee dus (voor wat betreft het bestaan van de piekkracht en je landingsvorm).

    Stefan: “Context: hardlopen, springen, anders?”

    Ook dit maakt niet uit. Of ik Henk zijn appel nou recht naar beneden laat vallen of naar voren gooi, de zwaartekrachtversnelling is dezelfde.

    Stefan: “Wat betekent dit volgens jou, wat gebeurt er anders in het spierskeletsysteem en wat betekent dat voor blessurerisico en/of prestatie?”

    Je lichaam tijdens het lopen versnellen kan alleen via de grond, via je standbeen. als je je knie opzwaait terwijl je in de lucht zweeft, dan zal dit geen invloed hebben op het verloop van het lichaamszwaartepunt.

    Land je op je voorvoet met een ontspannen enkel dan zal je meteen doorzakken naar hielcontact. Een ontspannen voet hangt in eversie stand en knikt bij hielcontact naar binnen, terwijl de kracht juist op dat moment het hoogst is. Achillespezen zijn niet blij met dit soort scheve krachten, bovendien zal de enkel in vrijwel maximale dorsale stand staan en de kuit ver opgerekt zijn. Andere passieve structuren in de voet zullen nu ook alle krachten op moeten vangen, immers, de voetspieren zijn ontspannen.

    De Gastrocnemius is een bi-articulaire spier, die de enkel en de knie (mede) stabiliseert. Bovendien is hij onderdeel van de strekketen, waarbij de bi-articulaire spieren zorgen voor een effectiever en economischere krachtproductie.

    Lees ook eens: “Faster top running speeds are achieved with greater ground forces not more rapid leg movements”. PETER G. WEYAND, DEBORAH B. STERNLIGHT, MATTHEW J. BELLIZZI, AND SETH WRIGHT, J Appl Physiol 89: 1991–1999, 2000.

    Stefan: “Wat betekent deze observatie in de context van de uitganspunten can chi zoals besproken in dit filmpje?”

    Ik denk dat ik dan weer naar Henk zijn opmerking kan verwijzen: “Het maakt helemaal niet uit wat je doet, wat je op het gras voor oefeningen doet met lage snelheid en geringe omvang, want dan is ALLES blessurebeperkend.”

    Bij mensen voor wie dit wel een positief effect heeft gehad vermoed ik, dat ze hiervoor waarschijnlijk met een vrij beroerde techniek hebben gelopen.

  • Henk Kraaijenhof

    @Stefan: jammer van twee foute assumpties: 1. mijn bijdrage is zeker niet bedoeld als aanval, als je dat zo wilt zien is geheel voor jouw rekening ;-) , 2. ik heb geen blauwe ogen en ben ook niet blond ;-)

    De beste oplossing om geen loopblessures te krijgen: nooit meer lopen.

    De wetenschap levert tot nu geen bijdrage tot looptechniek die signifikant groter is dan de kennis van de trainers in het oude Griekenland of bijv. Sam Mussabini.

    Wellicht ben ik zelf de atletiektrainer die zijn, uiteraard, beperkte ervaring met collega’s heeft gedeel en in de atletiekbladen heeft gepubliceerd, vaak met uitgebreide bibliografie die uit plaatsoverwegingen meestal ingekort moest worden.

    Lees anders mijn artikelen in laatste 2 afleveringen van Proloop
    over de training van resp. Arjen Visserman en Nelli Cooman.

    Als we het hebben over echte topsport hebben, dan hebben we het per definitie niet over wetenschappelijk onderzoek, maar over case-studies.

    Het enige dat hier gebeurt is, zoals Paul Wernert zeer terecht opmerkt een semi-wetenschappelijk rookgordijn optrekken over de meest simpele vorm van menselijk bewegen.

    Ik ben bang dat 90% van de looptrainers het is afgehaakt omdat het weinig met de dagelijkse realiteit te maken heeft en/of vanwege het hoge abstractieniveau en het onnodig gebruik van moeilijke woorden.

    Veel woorden gebruikt om niets te zeggen over weinig.

  • Frank Koopmans

    @ Allen. Is er niet een groot verschil tussen voetbal en hardlopen? Chi-running, of zoals Paul zegt, dribbelen, kan voor het voetbal waarschijnlijk meer betekenen dan voor het hardlopen.

    Korte, lichte pasjes geven je meer controle over de bal en maken je wendbaar in kleine ruimtes. Kijk naar de dribbels van Messi en Robben.

  • Stefan IJmker

    Martin, bedankt voor je uivoerige bijdrage. Klopt het dat de hogere piekkracht voortkomt uit de abruptere deceleratie van het lichaam bij ontspannen voet landing? Bij aangespannen voet gaat dit iets geleidelijker?

  • Ruben Jongkind

    @Henk
    Er zijn nog wel wat andere parameters dan de stopwatch in de voetbalwereld die bepaald worden door looptechniek, (de vaardigheid van de uitvoering van de loopbeweging). Deze parameters hebben enorme invloed op de veelheid aan bewegingen in alle richtingen uitgevoerd door voetballers. Maar dat hoef ik jou niet uit te leggen daar jij in de voetbalwereld actief bent (geweest).

    Vwb atletiek heb je gelijk: alleen de stopwatch telt uiteindelijk, dat is het doel van de activiteit. Maar dat is natuurlijk een dooddoener want dat is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven, zolang de regels hetzelfde blijven.

  • Ruben Jongkind

    Beste Stefan,
    Ik zie niet in hoe je bij 300 man een jaar lang alle factoren constant kunt houden behalve techniek. Wat dacht je van stress, familie-omstandigheden, werk, ziekte, voeding.

  • Stefan IJmker

    Ruben, dat is nou net de grap van een randomised controlled trial. In beide groepen zullen deze verstoringen optreden waardoor het effect van de verstoringen weg valt.

  • Henk Kraaijenhof

    @Ruben: zelfs ik begrijp dat je in het voetbal niet absoluut gezien tegen de tijd loopt. Hij wordt niet beloond naar tijd, maar wel naar sprintprestatie. Maar ook in het voetbal loopt de speler, met of zonder bal, rechtdoor of met een bocht, en speelt de stopwatch (lees: de meetbare snelheid een rol) Het gaat er domweg om dat je eerder ter plaatse, bij de bal of in positie bent dan je tegenstander(-s). Maar zo moeilijk kan dat toch niet zijn.Kijk anders nog even goed naar wat de topclubs van wereldklasse daar te bieden hebben. (En Ajax is op dit moment zeker geen topclub van wereldklasse). Grote kans dat de gemiddelde Ajaxied het nog verliest van Nederlands’ snelste vrouw op dit moment. Sterker nog, laat een bal rollen en ik denk dat Troy Douglas als veteraan, ook op een voetbalveld eerder bij de bal is dan de snelste voetballer. (ik heb het ooit al uitgetest) Sprintduels van voetballers tegen sprinters hebben ondanks de subjectieve beoordelingen en hoog-gespannen verwachtingen vrijwel altijd in een nederlaag voor de voetballers geresulteerd..

  • @Ruben: de spelers met slappe enkels (lees: geen voorspanning) zijn bij mijn groep voetballers degenen geweest met de meeste blessures. Als je nou ergens voorspanning moet hebben dan is het wel bij het wenden en keren.

    @Henk: Hoewel ik je met Daphne misschien gelijk geef denk ik dat je enkele voetballers in Nederland toch onderschat wanneer je Troy sneller inschat (49 jaar, wel een laatbloeier). Van de amateurvelden zijn al meerder NL kampioenen gekomen en bij de profs lopen zeker enkele rappe jongens rond (hoewel het gemiddelde nogal tegenvalt).

  • Een sprint in lijn, op de baan, dat die wint een atleet, uiteraard. Hoewel voetbal een grotere genenpool heeft, dus schrijf ze niet te snel af.

    Ik weet echter niet hoe het zal gaan met een soort piepjes loop, kris-kras over het veld. Op voetbalschoenen. Sprinters gaan toch al snel met de handen op de knieën staan, een voetballer blijft alert voor een counter of nieuwe aanval.
    En of een mila (die eerder 2x45min aan moet kunnen) de topsnelheden van een snelle voetballer haalt…?

    12km in een wedstrijd, las ik eens? Wandelen, joggen, maar vooral veel sprintjes. Een profwedstrijd na-lopen (achter een geprogrammeerde spotlight aan) kon een topatleet weleens zeer slecht gaan bevallen.

    Nu ik een liesblessure heb, en m’n benen amper opgetild krijg, kom ik toevalligerwijs in een soort Chi stijl terecht lijkt het. Trainer klaagt terecht dat m’n voeten achter blijven bungelen. Ik kom ook echt niet vooruit, voor mila begrippen.
    Met zelfbehoud joggen gaat nog wel aardig, lage intensiteit. Misschien is het zelfs efficienter dan een nette pose, maar dat test ik liever eens met fit lijf en hartslagmeter.

  • Voetbal en hardlopen zijn niet te vergelijken. Op mijn 20e stopte ik met voetbal, na 12 jaar training en competitie, Op mijn 22e begon ik met lopen en na een half jaar liep ik een halve marathon met ruim 12km/h.
    Twee jaar later werd ik uitgenodigd voor een soort reunie voetbalwedstrijd en ik heb 90 minuten met de tong op mijn schoenen gelopen, terwijl ik wel de conditie had om 1.45u achter elkaar op gelijkmatig tempo te lopen.

    In dat reunie team zaten twee jongens die op 15-16 jarige leeftijd de 60m al onder de 8 seconden liepen, maar er wa geen atletiekvereniging in het dorp, dus je ging gwoon voetballen ;-) Een van die twee snelle jochies kon ook op 12 jarige leeftijd 78m balwerpen: m.a.w. er is heel veel talent dat zelfs nooit in aanraking komt met een AV

  • @ton: een mooi voorbeeld. Een talent wordt topper door … toeval. Er moeten een aantal factoren zijn die er samen voor zorgen dat het talent wordt herkend en de sporter zich kan en wil ontwikkelen tot een topsporter. Voor de atletiek betekent dat: zorgen dat een sporter beseft dat hij of zij veel talent heeft. De meesten willen eerst voetballen. Hoeveel atletiekclubs gaan actief scouten buiten de atletiekvereniging om en hebben vervolgens iets te bieden zodat het talent een topper kan worden ? In een eerder topic is al eens een aantal namen voorbij gekomen van topatleten die hun sportcarriere in een andere sport zijn begonnen.

    Het kan natuurlijk ook zo zijn dat al die mensen gaan Chi runnen.

  • Bij elke discussie over looptechniek constateer ik 2 dingen:
    Principes en methodes worden altijd zwart-wit voorgesteld:
    of je moet een hele hoge pasfrequentie lopen of je moet zo lang mogelijk zweven
    of je moet je spieren zo ontspannen mogelijk houden of je moet bewust je spieren voorspanning geven
    verticale beweging is of goed of fout
    Zou de waarheid niet altijd ergens in het midden liggen, een ‘midden’ wat voor elke atleet, elke omstandigheid en elke afstand ook nog eens anders is?

    Ook valt het me op bij verkondigers van een bepaalde techniek dat er nooit fatsoenlijk een doelstelling bij gegeven wordt. Wat wil je precies bereiken met een bepaalde techniek?
    Blessures voorkomen?
    in dat geval heeft @henk al betere alternatieven genoemd
    Een zo hoog mogelijke topsnelheid halen?
    Het zo lang mogelijk volhouden?
    Bij een energetisch optimale methode ontwikkel je waarschijnlijk te weinig snelheid.
    Eigenlijk zou je bij elke ‘techniek’ erbij moeten melden voor welke afstand, tijd, type loper en ambitieniveau ze bedoeld is.
    Volgens mij is er geen ‘one fits all’ methode

    Dit maakt het vrijwel onmogelijk om een bepaalde techniek als “de waarheid” te prediken.
    Komen we toch weer uit bij de trainers. Een goede trainer is volgens mij geen wetenschapper maar meer een drie sterren top chef die met elke keer weer wisselende ingrediënten en omstandigheden iets geweldigs kan maken voor zijn atleet. Voor de een is dat een olympische titel, voor de ander is dat een jaar lopen zonder blessures

  • Corné Haast

    Cloxxki zegt:
    “Nu ik een liesblessure heb, en m’n benen amper opgetild krijg”. En Pose-lopers krijgen geen blessures??
    Ik heb deze week maar liefst 4 klanten gehad, die ook op “natural running” schoenen waren gaan lopen, maar ondanks voorzichtigheid meteen geblesserd raakten. En 4 klanten is veel, als je weet, dat er slechts enkelen zoiets, gelukkig, uitproberen. Mensen hou nu a.u.b. eens op met die ongefundeerde claims van allerlei “methodes” en “wonderschoenen”.