TCFKAA (1): Haico Scharn

Haico Scharn kende een succesvolle carrière als atleet en trainer. Als middenlange afstandsloper nam hij deel aan de Olympische Spelen en meerdere EK’s. Ook staat hij nog steeds hoog in de allertijdenlijsten op de 1500m (3’37”8), 1 EM (3‘57“18) en de 3.000m (7‘52“8). Als trainer was hij onder andere succesvol met Els vader, Letitia Vriesde, Stella Jongmans, Yvonne van der Kolk en Leon Haan. Ook was hij een periode bondscoach op de middenafstand. Tegenwoordig is hij werkzaam bij sportschool Juliën waar hij de begeleiding verzorgt mbt testen en de hoogtekamers.

In deel één van de rubriek TCFKAA een terugblik op de carrière van Haico Scharn als atleet.

Toen Haico Scharn op het seminarie bij het paterschap in Oosterhout zat deden ze testlopen rondom de Warande. ‘In de tweede klas liepen we de ronde van 2.000m en bleek al dat ik snel kon lopen maar ik was met 7´06” niet de snelste.’ Toen Scharn naar Veldhoven verhuisde en op de ULO zat, werd hij als eerstejaars junior A lid bij GVAC in Veldhoven. ´Ik kwam er per toeval terrecht. Ik hielp in die tijd bij een groenteboer. Eén van zijn klanten was de secretaris van GVAC. Hij vroeg of ik niet wilde gaan lopen, ze zochten namelijk nog mensen.’

Zijn eerste wedstrijd was de Lichtstadcross (die niet meer bestaat) in Eindhoven. ‘Ik had 39 graden koorts en werd 12e van de vijftien deelnemers’. Daarna was ik veertien dagen buiten westen, maar ik had gezegd dat ik meedeed en dan moet je ook meedoen.’ Daarna liep Scharn de Erica cross in Nijmegen. ‘Ik ben met de eersten meegegaan en heb me doodgelopen. Ik werd uiteindelijk zesde en won er mijn eerste medaille. Die heb ik nog steeds.’

Zijn eerste baanseizoen liep hij 2’06 (800m), 9’17”5 (3.000m) en hij mocht naar de Coupe de L’Amité, waar hij de 3000m liep. In de historische stukken van GVAC is hierover te lezen: ‘Haico Scharn is de eerste GVAC’er die in een vertegenwoordigende ploeg wordt opgesteld. In de Coupe de L’Amité wordt hij 2e op de 1500m als A-junior.’ Ook zien we dat Haico Scharn op de 1500m vierde staat op de jaarlijsten van District Zuid met een tijd van 4’14”9. Over zijn 3.000m zegt hij: ‘Die 9’17 liep ik aan het begin van het jaar, zonder training. Toen ging ik trainen en liep ik aan het eind van het jaar 9’47”. Maar ik ben stug doorgegaan en een jaar later werd het 9’07”, en 2 jaar later liep ik 8’53”.’

Ontwikkeling 1500m
‘Mijn ontwikkeling per jaar op de 1500m: 4’14”9 – 4’04” – 3’54” – 3’46”. In vier jaar tijd ging ik naar 3’46, maar over de stap naar 3’37” heb ik daarna zeven jaar gedaan. De wet van de verminderde meeropbrengst. Als je mensen van hetzelfde nivo laat trainen, zal het talent zich sneller ontwikkelen dan mensen zonder talent.’

Trainers
Toen ging Haico Scharn in militaire dienst in Weert. ´Ik zat in die tijd meteen bij de militaire ploeg en heb daar veel profijt van gehad doordat je dan ook de ruimte kreeg om te trainen. Wel was het zo dat als je op oefening was geweest je ipv 3´55” de 1500m in 4’05” liep.’ Ook werd hij lid van De Keien en sloot zich aan bij de groep van Jacob Dikken die onder andere Has van Cuijk, Ad Kemps en Theo vd Boom onder zijn hoede had. ‘We waren stoempers. Gewoon keihard trainen. Aan sponsoren dacht je helemaal niet. Trainen was een soort tijdverdrijf. Er stond daar ook een keet waar we zaterdagaond bij elkaar kwamen voor de gezelligheid. Dan werd er wat bier gedronken en de volgende ochtend werd er twee uur keihard getraind.’

‘Elke zondag liepen we 1000tjes te knallen bij de BEDAF over een onverhard pad. Als je zo’n 3’04” tot 3’00” liep, dan was het hard. Theo vd Boom had het record, dat stond op 2’54”. Ook deden we heuvelsprints door mul zand omhoog met iemand op je rug. Geen geklaag, niemand die zei ‘denk aan mijn rug’.

Daarna kwam ik bij Henk Viset bij Ciko. ´Bij trainingen op de weg kwam hij met zijn volkswagen Kever erbij rijden met de knipperlichten aan. We liepen dan met zo´n 30 tot 40 man.´

´Henk had in de kelder een ruimte gebouwd waar atleten zich konden omkleden en douchen. Daar kwamen we elke zaterdagmiddag om twee uur samen om te trainen. We liepen dan zo’n 30 tot 35 kilometer. Na de training ging ik naar de Indische masseur, dan was het met Hans Wibenga sprinten wie het eerst bij de masseur was. Ik liet me één keer per week masseren, een harde massage. Bij de masseur kregen we altijd een kopje thee en een gebakje.´

‘Als ik echt geblesseerd was ging ik naar een masseur in Limburg. Gene Collaart was zijn naam. Jammer genoeg is hij op veel te jongen leeftijd overleden. Hij was pas in de vijftig. Maar hij was een hele goede masseur. Als hij 1 been had gemasseerd, en je tilde beide benen op, dan was het gemasseerde been zoveel lichter. Dat merkte je goed.’

´Henk was zijn tijd ontzettend vooruit. Hij werkte volgens Lydiard, en dat hield in dat we 150 tot 160km bij hem trainden. En we zijn daarna nog meer gaan trainen omdat we dachten ‘hoe meer, hoe beter’. Dus als Lydiard 160km zegt, dan wilden wij 200km. Ik heb maximaal zo’n 225 kilometer per week gelopen. De reden dat ik terug ging naar weken van onder de 200km was dat ik last kreeg van mijn hamstring als ik boven die 200 zat.’
‘Een van de trainingen van Lydiard was heuvel training: Voorbeeld:700m loopsprongen heuvelop, en dat 4 keer. Dan had je gewoon 2800m loopsprongen in een training. Daar werd je sterk van.’

‘Onze groep was groot en gemotiveerd. Er liepen bij Ciko wel twintig man onder de twee minuten op de 800 meter, op een tartanbaan. Ook kwamen er veel andere atleten op de baan in Papendal trainen. Naast Jos Hermens en Egbert Nijstadt zag je er ook Bram Wassenaar, destijds nog lid van AV’23. En Ook de tweeling Berendsen uit Doesburg reed op en neer naar Papendal om te trainen. In die tijd was Papendal ook de enige tartanbaan, en iedereen kwam daar naartoe.’ Een voorbeeld van een baantraining? ’We deden met een grote groep dingen als twintig keer 400m. En dan werd aan het begin van het seizoen gestart in 70, en gingen we uiteindelijk naar 60 seconden, pauze was 200m dribbel.´

Eigen prestaties
Scharn is de eerste Nederlander die de vier minutengrens heeft gebroken op de Engelse Mijl. ‘Daar ben ik wel trots op. Eerst liep ik 3´59”8 bijna helemaal alleen. Daarna verbeterde ik die tijd nog tot 3’57“18.’ Het meest trots is Haico Scharn op zijn prestaties bij kampioenschappen. Hij nam deel aan EK’s, en zelfs de Olympische Spelen. Zijn beste klassering bij een internationaal tournooi is de vierde plaats bij het EK. ‘Het is jammer dat ik op 0,1 seconde een medaille miste maar ik ben wel trots op deze prestatie. Aan de vooravond van deze wedstrijd had ik van mijn sponsor nieuwe spikes gekregen. Ik sliep de nacht ervoor met mijn nieuwe spikes in bed. Mentaal was ik sterk en kon me ook altijd goed oppeppen voor een wedstrijd. Kampioenschappen waren minder lastig voor mij. Ik was op grote wedstrijden op mijn best.’

Terugkijkend op zijn carriere zegt Scharn: ‘Ik denk dat ik er voor mezelf alles heb uitgehaald. Het was een leuke tijd. En dankzij het leger heb ik nooit hoeven kiezen.’ Scharn kreeg medewerking om te trainen. ‘In mijn tijd was de baanatletiek ook veel belangrijker. Er waren veel goedbezette wedstrijden. In de tijd dat Papendal en Roosendaal de enige tartanbanen waren, gingen de wedstrijden daar door tot 12 uur ´s nachts. Dan werd er met de lampen aan, de zevende serie 5.000m gelopen. Ik heb het gevoel dat de baanatletiek nu in een verdom hoekje zit.

Volgende week deel 2: Haico Scharn als trainer.
Van de vaderfiguur Sijbrandij kwam Jongmans bij de als hard bekend staande Haico Scharn. “Die overgang was een opluchting. Ik had me op het ergste voorbereid, je hoorde verhalen dat hij atleten de baan opschold. Vroeger ging hij er inderdaad flink tegenaan maar hij is milder geworden. Bovendien scheld ik gewoon terug als hij begint.’

Overzicht prestaties Haico Scharn
Persoonlijke records
800m 1:49.8
1000m 2:20.3 (Ned record geweest)
1500m 3:37.8 (Ned record geweest)
mijl 3:57.18 (Eerste Nederlander onder de 4:00.0, ook Ned record geweest)
2000m 5:09.8
3000m 7:52.8

Indoor
1500m 3:42.2 (Ned record geweest)

Internationale toernooien
Olympische spelen in 1972.
Series 3:41.41
halve finale: 3:44.4
Was moeilijk om te lopen vanwege de vele commotie in het kamp. IK heb besloten om wel te starten en hier sta ik tot op de dag van vandaag nog volledig achter.

1971 EK Helsinki, 8e in finale
1973 EK Rome 4e in finale
Verder nog 2x deelgenomen aan EK indoor.
Boekarest en Rotterdam. beide keren finalist

WK werden er in die tijd nog niet gehouiden.

Add Comment Register



Beantwoord

Connect with:

Het is toegestaan de volgende HTML tags en attributes te gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

  • Peter Winkel

    Wat een prachtig verhaal. Het leest als een jongensboek en ik kijk al uit naar deel twee. Zelf heb ik als dienstplichtig broekie in 1967 tegen Haico mogen lopen in de militaire crosskampioenschappen. Haico was toen beroepsmilitair. Sneeuw en ijs, net als nu. Ik zag Haico al snel uit het gezicht verdwijnen en zag hem – net als de anderen – pas bij de finish weer terug. Ik werd zelf vierde na honderd meter voor de streep een spike te zijn verloren die in het ijs bleef steken!

  • Ja dom, John Vermeule is volgens mij nooit aan het coachen geslagen.
    Beter is: Paul Hagedoren, de Limburgse hardloper bakker die ik laatst in Tilburg met een camera zag rondrennen en die zich bemoeid met talentvolle junioren.

  • Vivian (Losse Veter)

    Bedankt Dick voor de tip. Ik kan proberen een interview met John te krijgen, En Paul is zeker een goede kandidaat in deze nieuwe serie waarin trainers aan het woord komen die op een behoorlijk nivo hebben gelopen.

  • Het is een mooi persoonlijk verhaal. Ik heb met Haico samen getraind onder Henk Viset en heb onder hem getraind. Het waren geweldige tijden: de kelder bij Henk Viset, consulten bij sportarts Harting, de Indische masseur, de lange duurlopen en samen naar wedstrijden gaan. Plezier beleven en hard trainen gingen hand in hand samen. De onderlinge harmonie, samenwerking en concurrentie in de trainingsgroep ben ik nooit meer ergens tegengekomen.

  • En misschien is Ed Sligchers een kandidaat voor deze leuke rubriek? Was en is nog steeds een toptrainer en liep in wedstrijden in ieder geval de eerste 200 meter hard!

  • Herman Vrijhof

    Nog een aantal jaren collega ‘s geweest bij RA, nu o.a. in de ‘MiLa-groep Energie’ de naar jou genoemde Haico Boer(9) en hij doet die voornaam eer aan.
    Persoonlijke herinnering; de 30 KM duurloop ter voorbereiding op de Rotterdam Marathon ’90. Stervenskoud, windkracht 7 en slagregens. 15km heen met wind in de rug, terug pal in je smoel. Afspraak was 4’00/km., we liepen het ‘stilzwijgend’ en klokten de 30 af in 2.uur nul minuten en nul seconden. Een kort ‘heren bedankt’ en tot de volgende keer, wat een klasbak !